تهران، پایتختی ۱۲۰ ساله بر شانههای هفتهزار سال تاریخ
نامگذاری چهاردهم مهرماه بهعنوان «روز تهران»، بهانهای نمادین برای بازخوانی نسبتِ شهروندان امروز با پیشینهای است که یک سر آن به تصویب ساختارهای حقوقی ایران معاصر در مجلس شورای ملی میرسد و سر دیگر آن در گلولای چند هزار ساله دشت ری و گمانههای عمیق باستانشناسی شهری مدفون است. بررسی این پیوستگی نیازمند تفکیک لایههای تاریخی و انطباق اسناد مکتوب با شواهد مادی است.
بزرگداشت چهاردهم مهر نباید به نمایشهای صوری و تبلیغات محیطی محدود بماند. توسعه پایدار این کهنشهر در گرو آشتی دادن معماری و ساختار مدرن شهری با لایههای میراثی و معنایی آن است. ایجاد پایگاههای دائمی باستانشناسی شهری، حفظ بافت تاریخی حصار ناصری، ساماندهی پهنههای کهن ری و تبدیل روایتهای تاریخی به آگاهی عمومی، شروط بنیادین بازگشت حیات به کالبد شهری است که هفت هزار سال بار زیست انسان را بر دوش کشیده و بیش از یک سده است که بهعنوان کانون تحولات سیاسی و اجتماعی ایران معاصر ایفای نقش میکند؛ و در کمتر از 50 سال سه جنگ را پشت سر گذاشته که زخمهای دوتای آخری هنوز بر پیکرش تازه است. روز تهران، روز پیوند تاریخ خاموش زمین با رسالت بیدار شهروندی است.