با طنزپردازان/ ۲۹
خلیل سامانی، موجی که طنز را به سلاح تبدیل کرد
خلیل سامانی با تخلص «موج»، استعداد ویژه‌ای داشت. کمتر کسی مثل او می‌توانست با چنین مهارتی میان سنت‌های اصیل شعری و جریان‌های تند و تیز سیاسی‌اجتماعی پل بزند.
او شاعری بود که قالب‌های کهن فارسی را نه برای زمزمه‌های عاشقانه در خلوت، که برای فریاد کشیدن در میانه میدان‌های شهر برگزید. در دورانی که قلم‌ها یا به ستایش قدرت آلوده بودند و یا در برج‌های عاج به انزوا می‌خزیدند، سامانی مسیری متفاوت را برگزید؛ مسیری که از انجمن‌های ادبی اصفهان آغاز شد و به سنگرهای افشاگرانه مطبوعات تهران رسید.
خلیل سامانی آموخته بود که «سخن» را به «سلاح» بدل کند. او با درک عمیق از کارکرد رسانه، طنز را نه به مثابه سرگرمی، بلکه به عنوان ابزاری برای روشنگری و کالبدشکافی استبداد به کار گرفت تا ثابت کند شعر، اگر در خدمت حقیقت و عدالت باشد، چگونه می‌تواند چون تندبادی بر پیکر جور و استعمار فرود آید و تاریخ را در حافظۀ جمعی مردم زنده نگاه دارد.
خلیل سامانی، موجی که طنز را به سلاح تبدیل کرد
خلیل سامانی با تخلص «موج»، استعداد ویژه‌ای داشت. کمتر کسی مثل او می‌توانست با چنین مهارتی میان سنت‌های اصیل شعری و جریان‌های تند و تیز سیاسی‌اجتماعی پل بزند.
او شاعری بود که قالب‌های کهن فارسی را نه برای زمزمه‌های عاشقانه در خلوت، که برای فریاد کشیدن در میانه میدان‌های شهر برگزید. در دورانی که قلم‌ها یا به ستایش قدرت آلوده بودند و یا در برج‌های عاج به انزوا می‌خزیدند، سامانی مسیری متفاوت را برگزید؛ مسیری که از انجمن‌های ادبی اصفهان آغاز شد و به سنگرهای افشاگرانه مطبوعات تهران رسید.
خلیل سامانی آموخته بود که «سخن» را به «سلاح» بدل کند. او با درک عمیق از کارکرد رسانه، طنز را نه به مثابه سرگرمی، بلکه به عنوان ابزاری برای روشنگری و کالبدشکافی استبداد به کار گرفت تا ثابت کند شعر، اگر در خدمت حقیقت و عدالت باشد، چگونه می‌تواند چون تندبادی بر پیکر جور و استعمار فرود آید و تاریخ را در حافظۀ جمعی مردم زنده نگاه دارد.
