در عصر صفوی مراکز و مدارس علمی تنها محل انتقال دانش نبودند و به فضاهایی برای شکلگیری شبکههای علمی و اجتماعی عالمان نیز تبدیل شدند.
پژوهش تازهای با عنوان «از سرمایه معرفتی تا ظرفیت اقتدار میانجی» به قلم دکتر رضا عیسینیا، عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی ـ پژوهشکده علوم و اندیشه سیاسی، با تمرکز بر همین مسئله، افق تازهای را برای بررسی جایگاه اجتماعی و سیاسی عالمان دینی در عصر صفوی مطرح کرده است.
یکی از مهمترین دستاوردهای این پژوهش، تغییر واحد تحلیل است. در حالی که آثار کلاسیک شرححالنگاری عمدتاً بر وقایع زندگی یک فرد، استادان، شاگردان، سفرها، تألیفات و مناصب او تمرکز دارند، این مقاله با استفاده از «فرایندکاوی»، به دنبال کشف «سازوکارهای تبدیل منابع» است.