مهر بررسی کرد؛
مستند «نازا»؛ اسرار جنایات ارتش اسرائیل در غزه روی پرده جشنواره ونیز
مستند «نازا» ساخته «یووال آبراهام» و «راشل سور» دو فیلمساز اسرائیلی، پس از نخستین نمایش جهانی خود در هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز، از یک اثر سینمایی به موضوعی بحث‌برانگیز در فضای رسانه‌ای و سیاسی تبدیل شد.
این فیلم ۸۰ دقیقه‌ای که حاصل حدود سه سال کار مخفیانه سازندگان آن است، به سراغ موضوعی رفته که کمتر از زاویه درونی ساختار نظامی رژیم صهیونیستی روایت شده است.
اهمیت نازا تنها به موضوع آن بازنمی‌گردد بلکه این فیلم تلاش کرده روایت خود را از میان افرادی شکل دهد که پیش‌تر در ساختار نظامی و اطلاعاتی رژیم اسرائیل فعالیت داشته‌اند و به همین دلیل، بخش مهمی از جنجال پیرامون آن نیز به منبع روایت‌ها و نحوه دسترسی فیلمسازان به این افراد بازمی‌گردد.
همین انتخاب، نازا را به اثری تبدیل کرده که بحث درباره آن صرفاً به نقد یک فیلم یا بازنمایی جنگ غزه محدود نمانده و به پرسش‌هایی درباره روایت رسمی تل‌آویو از عملیات نظامی این رژیم نیز کشیده شده است.
نازا برای روایت آنچه در غزه رخ داده، دوربین را به میان کسانی برده است که در سوی دیگر این حملات قرار داشته‌اند؛ ۲۴ نیروی نظامی و اطلاعاتی اسرائیلی که در بخش‌هایی از زنجیره شناسایی اهداف و عملیات نظامی حضور داشته‌اند.
نازا در زبان نظامی یک مفهوم فنی و عددی است اما پشت هر عدد، انسانی قرار دارد که دیگر امکان بازگشت و ادامه زندگی ندارد.
واکنش رژیم اسرائیل به نازا پس از موفقیت فیلم در ونیز خیلی زود از نقد سینمایی عبور کرد. «مکی زوهار» وزیر به اصطلاح فرهنگ رژیم صهیونیستی، آبراهام و سور را به «خیانت به کشور» متهم و تهدید به پیگیری سلب تابعیت آنها کرد و «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر این رژیم نیز فیلم و سازندگانش را مورد حمله قرار داد.
همزمان، «ایال زمیر» رئیس ستاد ارتش نیز دستور بررسی اقدامات حقوقی و تحقیق درباره احتمال افشای اطلاعات محرمانه در روند ساخت فیلم را صادر کرد.
مستند «نازا»؛ اسرار جنایات ارتش اسرائیل در غزه روی پرده جشنواره ونیز
مستند «نازا» ساخته «یووال آبراهام» و «راشل سور» دو فیلمساز اسرائیلی، پس از نخستین نمایش جهانی خود در هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز، از یک اثر سینمایی به موضوعی بحث‌برانگیز در فضای رسانه‌ای و سیاسی تبدیل شد.
این فیلم ۸۰ دقیقه‌ای که حاصل حدود سه سال کار مخفیانه سازندگان آن است، به سراغ موضوعی رفته که کمتر از زاویه درونی ساختار نظامی رژیم صهیونیستی روایت شده است.
اهمیت نازا تنها به موضوع آن بازنمی‌گردد بلکه این فیلم تلاش کرده روایت خود را از میان افرادی شکل دهد که پیش‌تر در ساختار نظامی و اطلاعاتی رژیم اسرائیل فعالیت داشته‌اند و به همین دلیل، بخش مهمی از جنجال پیرامون آن نیز به منبع روایت‌ها و نحوه دسترسی فیلمسازان به این افراد بازمی‌گردد.
همین انتخاب، نازا را به اثری تبدیل کرده که بحث درباره آن صرفاً به نقد یک فیلم یا بازنمایی جنگ غزه محدود نمانده و به پرسش‌هایی درباره روایت رسمی تل‌آویو از عملیات نظامی این رژیم نیز کشیده شده است.
نازا برای روایت آنچه در غزه رخ داده، دوربین را به میان کسانی برده است که در سوی دیگر این حملات قرار داشته‌اند؛ ۲۴ نیروی نظامی و اطلاعاتی اسرائیلی که در بخش‌هایی از زنجیره شناسایی اهداف و عملیات نظامی حضور داشته‌اند.
نازا در زبان نظامی یک مفهوم فنی و عددی است اما پشت هر عدد، انسانی قرار دارد که دیگر امکان بازگشت و ادامه زندگی ندارد.
واکنش رژیم اسرائیل به نازا پس از موفقیت فیلم در ونیز خیلی زود از نقد سینمایی عبور کرد. «مکی زوهار» وزیر به اصطلاح فرهنگ رژیم صهیونیستی، آبراهام و سور را به «خیانت به کشور» متهم و تهدید به پیگیری سلب تابعیت آنها کرد و «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر این رژیم نیز فیلم و سازندگانش را مورد حمله قرار داد.
همزمان، «ایال زمیر» رئیس ستاد ارتش نیز دستور بررسی اقدامات حقوقی و تحقیق درباره احتمال افشای اطلاعات محرمانه در روند ساخت فیلم را صادر کرد.