وقتی خیابان به رسانه تبدیل می‌شود
علیرضا پورجعفری، روزنامه‌نگار و پژوهشگر رسانه در یادداشتی برای تسنیم نوشت:
نزدیک به ۲۰۰ شب است که خیابان‌های ایران، صحنه یک کنش جمعی بی‌سابقه است. از شب‌های نخست جنگ تحمیلی سوم که با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان آغاز شد، تا امشب که این تجمعات همچنان ادامه دارد، مردم ما هر شب با حضور خود در خیابان‌ها، نه‌تنها حمایت خود را از نظام و ارزش‌های آن اعلام کردند که اجازه ندادند مزدوران و عوامل دشمن، امنیت فضای عمومی را به مخاطره بیندازند. به عقیده نگارنده این پدیده را باید نه صرفاً یک واکنش سیاسی، بلکه به مثابه یک سازوکار ارتباطی در چارچوب ارتباطات آیینی دید و تحلیل کرد.
این اجرای آیینی، نه برای مخاطب خاص، بلکه برای همه از دشمن بیرونی تا شهروند داخلی نظمی معنایی تولید می‌کند: «این جامعه، زنده است، متحد است و از درون، از خود دفاع می‌کند». به بیان دقیق‌تر، آنچه در این شب‌ها تولید می‌شود، نه یک پیام، بلکه یک واقعیت اجتماعیِ مشترک است که تنها از رهگذر مشارکت جمعی در آیین، امکان‌پذیر می‌شود.
وقتی شهروندان با حضور میدانی خود، فضای عمومی را از تهدید مزدوران و آشوبگران پاک می‌کنند، در واقع امنیت را نه از نهادها، بلکه از آیینِ حضور جمعی به‌دست می‌آورند. این همان امنیت درون‌زایی است که ریشه در اراده مردمی دارد، نه در تعداد نیروهای نظامی و امنیتی. آنچه در این نزدیک به ۲۰۰ شب شکل گرفته، نه فقط یک مقاومت، بلکه یک سازوکار فرهنگی برای تولید امنیت از درون است؛ سازوکاری که در اراده جمعیِ مردم ریشه دارد و هر شب، با حضور آنان، دوباره زاده می‌شود.
tasnimnews.ir/3694730
علیرضا پورجعفری، روزنامه‌نگار و پژوهشگر رسانه در یادداشتی برای تسنیم نوشت:
نزدیک به ۲۰۰ شب است که خیابان‌های ایران، صحنه یک کنش جمعی بی‌سابقه است. از شب‌های نخست جنگ تحمیلی سوم که با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان آغاز شد، تا امشب که این تجمعات همچنان ادامه دارد، مردم ما هر شب با حضور خود در خیابان‌ها، نه‌تنها حمایت خود را از نظام و ارزش‌های آن اعلام کردند که اجازه ندادند مزدوران و عوامل دشمن، امنیت فضای عمومی را به مخاطره بیندازند. به عقیده نگارنده این پدیده را باید نه صرفاً یک واکنش سیاسی، بلکه به مثابه یک سازوکار ارتباطی در چارچوب ارتباطات آیینی دید و تحلیل کرد.
این اجرای آیینی، نه برای مخاطب خاص، بلکه برای همه از دشمن بیرونی تا شهروند داخلی نظمی معنایی تولید می‌کند: «این جامعه، زنده است، متحد است و از درون، از خود دفاع می‌کند». به بیان دقیق‌تر، آنچه در این شب‌ها تولید می‌شود، نه یک پیام، بلکه یک واقعیت اجتماعیِ مشترک است که تنها از رهگذر مشارکت جمعی در آیین، امکان‌پذیر می‌شود.
وقتی شهروندان با حضور میدانی خود، فضای عمومی را از تهدید مزدوران و آشوبگران پاک می‌کنند، در واقع امنیت را نه از نهادها، بلکه از آیینِ حضور جمعی به‌دست می‌آورند. این همان امنیت درون‌زایی است که ریشه در اراده مردمی دارد، نه در تعداد نیروهای نظامی و امنیتی. آنچه در این نزدیک به ۲۰۰ شب شکل گرفته، نه فقط یک مقاومت، بلکه یک سازوکار فرهنگی برای تولید امنیت از درون است؛ سازوکاری که در اراده جمعیِ مردم ریشه دارد و هر شب، با حضور آنان، دوباره زاده می‌شود.
tasnimnews.ir/3694730