شاید صاحب غیرت بی‌غرضی پیدا شود که علاج دردی کند. بدل اشتراک، ترک نفاق پیمودن، راه اتّحاد و وفاق و عزّت و وطن‌پرستی مطلوب است.

بازگشت به صفحه اصلی
Iran International ایران اینترنشنالIran International ایران اینترنشنال۱۴۰۵/۰۶/۱۹·۱۹:۲۵·۱۴۰۵/۰۶/۱۹
روایت شما: وضعیت زندگی در سایه سرکوب سیاسی و تنش‌های نظامی - پنجشنبه ۱۹ شهریور

امسال برای دخترم کیف نو نخریدم، چون خیلی گرون شده. یک جامدادی هم ۸۰۰ هزار تومان شده. با ۲۰ میلیون تومان حقوق، ای‌کاش بتونیم غذا بخوریم.

پنجشنبه ۱۹ شهریور سردرد شدید گرفتم، رفتم داروخانه استامینوفن کدئین بگیرم، هیچ داروخانه‌ای نداشت.

من در یکی از شرکت‌های بزرگ شاغلم. هر ماه می‌گذره، حقوق‌مون از ماه قبل کمتر می‌شه. از اون طرف، قیمت جنس‌ها بالاتر می‌ره. مدیریت شرکت هم اعلام کرده چون شرکت پول نداره، اضافه‌کاری ممنوعه.

مردم دیگه توان ندارن، پرستارها بی‌حوصله‌ان، سطح تدریس معلمان پایین اومده، کارمندان و کارگران در نون شب موندن. همه دارن واسه یک زندگی عادی می‌جنگن و به جایی نمی‌رسن، مثل راه رفتن روی تردمیل می‌مونه.

چند روز دیگه مدارس باز می‌شه و گفتن حضوریه، این خودش واسه ما پدر و مادرها ترسناکه. بعدش هم با این گرونی، مگه می‌شه بچه رو فرستاد مدرسه؟ ۱۸ شهریور واسه دخترم چند قلم لوازم گرفتم، شد ۵ میلیون.

مهرماه به نام معلم و دانش‌آموزه، اما خجالت‌آوره که کمک رفاهی مهرماه معلمان از سایر کارمندان دولت بسیار کمتره.

من یک مادر باردارم، واقعا برای رفع نیاز بدنم در این پروسه بارداری، قدرت خرید هیچ‌چیزی رو نداریم. نه میوه قابل خرید هست، نه گوشت، نه لبنیات.