۲۰هزار معلمی که قرار بود ایران را در جنگ روایت‌ها بیمه کنند کجا رفتند؟
دو سال از قانونی که قرار بود سالانه ۲۰ هزار معلم سواد فضای مجازی تربیت کند می‌گذرد، اما بررسی مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد بیشتر این آموزش‌ها تنها به نحوه کار با اپلیکیشن شاد خلاصه شده.
چند ماه پیش درست درمیانه حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان، یک جنگ دیگر هم در جریان بود؛ جنگی بی‌صدا، بدون موشک و پهپاد، اما با آسیب‌هایی که شاید حتی عمیق‌تر از جنگ نظامی روی ذهن مردم نشست.
طی چنین جنگی کلیپ‌های جعلی، شایعات هدفمند، تصاویر دستکاری‌شده و روایت‌های ساخته‌شده برای ایجاد ترس و ناامیدی، در بستر شبکه‌های اجتماعی با سرعتی به مراتب بیشتر از خبرهای رسمی دست به دست شدند.
این تجربه، یک واقعیت تلخ را برای سیاست‌گذاران کشور روشن کرد؛ در دنیایی که جنگ‌های نسل جدید دیگر فقط در میدان نظامی رخ نمی‌دهند، توانایی یک شهروند عادی برای تشخیص خبر جعلی از خبر واقعی، بخشی از امنیت ملی است.
دقیقاً به همین دلیل بود که قانون‌گذار در متن قانون برنامه پنج‌ساله هفتم پیشرفت، برای نخستین‌بار، توسعه سواد فضای مجازی را از حد شعار و توصیه فراتر برد و آن را به یک عدد و رقم مشخص و الزام‌آور تبدیل کرد: آموزش سالیانه‌ی ۲۰ هزار مربی سواد فضای مجازی در سراسر کشور.
اما دو سال از تصویب این قانون گذشته و گزارش تازه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی نشان می‌دهد این هدف بلندپروازانه، در مسیر اجرا، به‌شدت از مسیر اصلی‌اش منحرف شده است. داستان این انحراف، داستانی است درباره فاصله میان نیت خوب قانون‌گذار و واقعیت پیچیده بوروکراسی اجرایی؛ داستانی که ارزش روایت دارد.
دو سال از قانونی که قرار بود سالانه ۲۰ هزار معلم سواد فضای مجازی تربیت کند می‌گذرد، اما بررسی مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد بیشتر این آموزش‌ها تنها به نحوه کار با اپلیکیشن شاد خلاصه شده.
چند ماه پیش درست درمیانه حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان، یک جنگ دیگر هم در جریان بود؛ جنگی بی‌صدا، بدون موشک و پهپاد، اما با آسیب‌هایی که شاید حتی عمیق‌تر از جنگ نظامی روی ذهن مردم نشست.
طی چنین جنگی کلیپ‌های جعلی، شایعات هدفمند، تصاویر دستکاری‌شده و روایت‌های ساخته‌شده برای ایجاد ترس و ناامیدی، در بستر شبکه‌های اجتماعی با سرعتی به مراتب بیشتر از خبرهای رسمی دست به دست شدند.
این تجربه، یک واقعیت تلخ را برای سیاست‌گذاران کشور روشن کرد؛ در دنیایی که جنگ‌های نسل جدید دیگر فقط در میدان نظامی رخ نمی‌دهند، توانایی یک شهروند عادی برای تشخیص خبر جعلی از خبر واقعی، بخشی از امنیت ملی است.
دقیقاً به همین دلیل بود که قانون‌گذار در متن قانون برنامه پنج‌ساله هفتم پیشرفت، برای نخستین‌بار، توسعه سواد فضای مجازی را از حد شعار و توصیه فراتر برد و آن را به یک عدد و رقم مشخص و الزام‌آور تبدیل کرد: آموزش سالیانه‌ی ۲۰ هزار مربی سواد فضای مجازی در سراسر کشور.
اما دو سال از تصویب این قانون گذشته و گزارش تازه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی نشان می‌دهد این هدف بلندپروازانه، در مسیر اجرا، به‌شدت از مسیر اصلی‌اش منحرف شده است. داستان این انحراف، داستانی است درباره فاصله میان نیت خوب قانون‌گذار و واقعیت پیچیده بوروکراسی اجرایی؛ داستانی که ارزش روایت دارد.
