سخنگوی نقابدار غزه؛ از «نکبت» تا ماندگاری در حافظه فلسطینیان
سخن از کسی است که جهان او را با صدایش می‌شناخت؛ مردی که صدای رسا و چهره مستورش، با فلسطین پیوند خورده بود، با غزه، جهاد، مقاومت، چفیه؛ مردی که بدون نام و نشان، پیام‌رسان جبهه حقِ فلسطین علیه جبهه باطل شیطان صهیونی، و نماد آشنای جنگ رسانه‌ای و راوی مقاومت بود؛ کسی که دیده‌ها از دیدن چهره‌اش محروم بود، اما گوش‌ها با طنین صدای پرصلابت و دردآلودش آشنا؛ کسی که خودِ فلسطین بود؛ فرمانده رسانه‌ای قسام و صدای رسای امت؛ ابوعبیده.
«ابوعبیده» لقبش بود؛ هویتی که نزدیک به دو دهه در پرده‌ای از ابهام بود؛ اما پیشتر «حُذیفه» صدایش می‌کردند؛ «حُذیفه سمیر عبدالله الکحلوت».
حذیفه ۳۷ سال پس از واقعه «نکبت» به دنیا آمد؛ در غربت. خانواده‌اش یکی از صدها هزار خانواده فلسطینی بودند که در سال ۱۳۲۷ ش (۱۹۴۸م)؛ سالِ «تاسیس کشور اسرائیل در خاک فلسطین»، از سرزمین اجدادی خود ـ روستای نعلیا در عسقلان اشغالی ـ اخراج و آواره شدند.
نخستین حضور رسانه‌ای حذیفه به عنوان «ابوعبیده» و سخنگوی حماس، در مهر ۱۳۸۳ (اکتبر۲۰۰۴) رقم خورد، وقتی عملیات «روزهای خشم»ِ اشغالگران علیه شهرهای شمالی باریکه غزه صدها شهید و زخمی برجای گذاشت. آن‌زمان حذیفه در حالی‌‌که کلاهی مشکی روی سر و صورتش کشیده و فقط چشمانش پیدا بود، در یک نشست خبری در مسجد نور در شمال باریکه ظاهر شد. از همان روز «ابوعبیده» متولد شد. چند ماه بعد هم با چهره‌ای پوشیده با چفیه، سخنگوی رسمی قسام شد و مسئولیت کامل بخش رسانه قسام را به عهده گرفت.
ابوعبیده در آخرین سخنرانی‌اش در ۲۷ تیر سال گذشته، از سکوت و بی‌عملیِ جهان عرب و اسلام در برابر تحولات غزه انتقاد کرد و مسئولیت ادامه وضعیت بغرنجِ غزه را متوجه دولت‌ها، علما و نخبگان جهان اسلام دانست.
۴۲ روز پس از آخرین سخنرانی در ۸ شهریور ۱۴۰۴ خانه ابوعبیده در شهر غزه توسط بربرهای صهیونی بمباران شد و سخنگوی نقابدار غزه به همراه همسر، دو دختر و پسرش به شهادت رسید.
مشروح گزارش را از اینجا tasnimnews.ir بخوانید
سخن از کسی است که جهان او را با صدایش می‌شناخت؛ مردی که صدای رسا و چهره مستورش، با فلسطین پیوند خورده بود، با غزه، جهاد، مقاومت، چفیه؛ مردی که بدون نام و نشان، پیام‌رسان جبهه حقِ فلسطین علیه جبهه باطل شیطان صهیونی، و نماد آشنای جنگ رسانه‌ای و راوی مقاومت بود؛ کسی که دیده‌ها از دیدن چهره‌اش محروم بود، اما گوش‌ها با طنین صدای پرصلابت و دردآلودش آشنا؛ کسی که خودِ فلسطین بود؛ فرمانده رسانه‌ای قسام و صدای رسای امت؛ ابوعبیده.
«ابوعبیده» لقبش بود؛ هویتی که نزدیک به دو دهه در پرده‌ای از ابهام بود؛ اما پیشتر «حُذیفه» صدایش می‌کردند؛ «حُذیفه سمیر عبدالله الکحلوت».
حذیفه ۳۷ سال پس از واقعه «نکبت» به دنیا آمد؛ در غربت. خانواده‌اش یکی از صدها هزار خانواده فلسطینی بودند که در سال ۱۳۲۷ ش (۱۹۴۸م)؛ سالِ «تاسیس کشور اسرائیل در خاک فلسطین»، از سرزمین اجدادی خود ـ روستای نعلیا در عسقلان اشغالی ـ اخراج و آواره شدند.
نخستین حضور رسانه‌ای حذیفه به عنوان «ابوعبیده» و سخنگوی حماس، در مهر ۱۳۸۳ (اکتبر۲۰۰۴) رقم خورد، وقتی عملیات «روزهای خشم»ِ اشغالگران علیه شهرهای شمالی باریکه غزه صدها شهید و زخمی برجای گذاشت. آن‌زمان حذیفه در حالی‌‌که کلاهی مشکی روی سر و صورتش کشیده و فقط چشمانش پیدا بود، در یک نشست خبری در مسجد نور در شمال باریکه ظاهر شد. از همان روز «ابوعبیده» متولد شد. چند ماه بعد هم با چهره‌ای پوشیده با چفیه، سخنگوی رسمی قسام شد و مسئولیت کامل بخش رسانه قسام را به عهده گرفت.
ابوعبیده در آخرین سخنرانی‌اش در ۲۷ تیر سال گذشته، از سکوت و بی‌عملیِ جهان عرب و اسلام در برابر تحولات غزه انتقاد کرد و مسئولیت ادامه وضعیت بغرنجِ غزه را متوجه دولت‌ها، علما و نخبگان جهان اسلام دانست.
۴۲ روز پس از آخرین سخنرانی در ۸ شهریور ۱۴۰۴ خانه ابوعبیده در شهر غزه توسط بربرهای صهیونی بمباران شد و سخنگوی نقابدار غزه به همراه همسر، دو دختر و پسرش به شهادت رسید.
مشروح گزارش را از اینجا tasnimnews.ir بخوانید
