ملاحظاتی درباره گزارشهای کاهش ذخایر تسلیحاتی آمریکا؛ آیا این همهی واقعیت است؟
گروه تفسیر جنگ تسنیم:
میزان ذخایر تسلیحاتی و مهمات، بهویژه در حوزهای حساس مانند پدافند هوایی، اصولاً از اطلاعات طبقهبندیشده کشورهاست. از همین رو، انتشار گزارشهایی با جزئیات بسیار دقیق درباره تعداد موشکهای موجود، میزان مصرفشده در جنگ و حجم ذخایر باقیمانده آمریکا، خود نیازمند تأمل است.
نخست اینکه اغلب این گزارشها تنها بر برخی مهمات پدافندی و موشکهای خاص متمرکزند و تصویر کاملی از مجموع تسلیحات مورد استفاده ارتش آمریکا ارائه نمیکنند. برای مثال، اطلاعات مشابهی درباره ذخایر و میزان مصرف مهمات هواپایه آمریکا در عملیاتهای بمبارانی منتشر نشده است. بنابراین این پرسش مطرح است که چرا اطلاعات دقیق فقط درباره برخی حوزههای مشخص در دسترس قرار میگیرد.
دوم، باید میان اطلاعات مربوط به «تولید» و «مصرف» تفکیک کرد. میزان تولید برخی موشکها را میتوان از قراردادهای پنتاگون، گزارشهای مالی شرکتهایی مانند لاکهید مارتین و سفارشهای جدید تخمین زد؛ اما مشخص نیست ارقام دقیق مربوط به میزان مصرف این مهمات در جنگها بر چه منابع قابل اتکایی استوار است.
احتمال دیگری نیز وجود دارد: آمریکا ممکن است بخشی از مشکلات خود در طراحی و اجرای جنگ را به مسئله کمبود مهمات تقلیل دهد. انتقال سامانههای پدافندی از مناطق دیگر یا افزایش اولویت تحویل تسلیحات به ارتش آمریکا نیز لزوماً نشانه بحران نیست و در شرایط جنگی میتواند اقدامی طبیعی باشد.
البته صنایع دفاعی آمریکا واقعاً با برخی محدودیتهای ظرفیت تولید مواجهاند؛ مسئلهای که بخشی از آن به کاهش ظرفیتهای صنعتی پس از پایان جنگ سرد بازمیگردد و با ظهور چین دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
با این حال، گزارشهایی که با دقتی غیرمعمول تعداد تولید، مصرف و موجودی موشکهای آمریکا را اعلام میکنند، باید با ملاحظه بررسی شوند. چنین ارقامی نباید بدون راستیآزمایی، مبنای تحلیل راهبردی یا تصمیمگیری درباره توان واقعی آمریکا قرار گیرند.
سید محمد طاهری، مسئول میز تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم
گروه تفسیر جنگ تسنیم:
میزان ذخایر تسلیحاتی و مهمات، بهویژه در حوزهای حساس مانند پدافند هوایی، اصولاً از اطلاعات طبقهبندیشده کشورهاست. از همین رو، انتشار گزارشهایی با جزئیات بسیار دقیق درباره تعداد موشکهای موجود، میزان مصرفشده در جنگ و حجم ذخایر باقیمانده آمریکا، خود نیازمند تأمل است.
نخست اینکه اغلب این گزارشها تنها بر برخی مهمات پدافندی و موشکهای خاص متمرکزند و تصویر کاملی از مجموع تسلیحات مورد استفاده ارتش آمریکا ارائه نمیکنند. برای مثال، اطلاعات مشابهی درباره ذخایر و میزان مصرف مهمات هواپایه آمریکا در عملیاتهای بمبارانی منتشر نشده است. بنابراین این پرسش مطرح است که چرا اطلاعات دقیق فقط درباره برخی حوزههای مشخص در دسترس قرار میگیرد.
دوم، باید میان اطلاعات مربوط به «تولید» و «مصرف» تفکیک کرد. میزان تولید برخی موشکها را میتوان از قراردادهای پنتاگون، گزارشهای مالی شرکتهایی مانند لاکهید مارتین و سفارشهای جدید تخمین زد؛ اما مشخص نیست ارقام دقیق مربوط به میزان مصرف این مهمات در جنگها بر چه منابع قابل اتکایی استوار است.
احتمال دیگری نیز وجود دارد: آمریکا ممکن است بخشی از مشکلات خود در طراحی و اجرای جنگ را به مسئله کمبود مهمات تقلیل دهد. انتقال سامانههای پدافندی از مناطق دیگر یا افزایش اولویت تحویل تسلیحات به ارتش آمریکا نیز لزوماً نشانه بحران نیست و در شرایط جنگی میتواند اقدامی طبیعی باشد.
البته صنایع دفاعی آمریکا واقعاً با برخی محدودیتهای ظرفیت تولید مواجهاند؛ مسئلهای که بخشی از آن به کاهش ظرفیتهای صنعتی پس از پایان جنگ سرد بازمیگردد و با ظهور چین دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
با این حال، گزارشهایی که با دقتی غیرمعمول تعداد تولید، مصرف و موجودی موشکهای آمریکا را اعلام میکنند، باید با ملاحظه بررسی شوند. چنین ارقامی نباید بدون راستیآزمایی، مبنای تحلیل راهبردی یا تصمیمگیری درباره توان واقعی آمریکا قرار گیرند.
سید محمد طاهری، مسئول میز تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم
