روایت شما: پاسخ شهروندان به سوال ایراناینترنشنال درباره هزینه ماهانه کافه رفتن - سهشنبه ۲۰ مرداد
کافه و رستوران رفتن نوعی تفریح و دلخوشی برای مردم هست، هرچند که تورم و افزایش هزینهها باعث شده بسیاری همین هم ازشون دریغ بشه.
در این گرونی و تورم، چقدر پول درمیاریم که به تفریح برسه؟ از صبح تا شب کار میکنیم و فقط میتونیم کرایه خونه رو بدیم.
دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ رفتم دندانپزشکی، هزینه عصبکشی دندون شد ۱۲ میلیون تومان. دیگه پول واسه چیزهای دیگه مثل تفریح و کافه رفتن نمیمونه.
اصلاً مگه میشه با این گرونی کافه رفت؟ هزینه ۲ تا نوشیدنی و یک کیک برای دو نفر میشه یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان.
خیلی وقته که دیگه هزینههایی مثل کافه و رستوران رفتن، تفریح و مسافرتها حذف شده و فقط هزینههای اصلی مثل درمان، غذا، اجاره و قسط مونده، تازه هزینههای درمانی هم فقط ضروریها.
ما داریم تلاش میکنیم که بتونیم دو وعده غذایی تهیه کنیم، کافه رفتن برامون خیلی دستنیافتنی شده.
در تأمین هزینههای عادی و واجب موندیم. یه زمانی نهچندان دور، ماهی ۳ مرتبه کافه یا رستوران میرفتیم، الان قدرت خرید مایحتاج اصلی رو نداریم و داریم قسطی خرید میکنیم.
ما به نان شب محتاج شدیم، دیگه پول کجا بود که بریم کافه و بیرون غذا بخوریم؟ میوه خریدن شده آرزوی ما.
اسپرسو سر صبح رو اگر فقط در نظر بگیریم، ماهانه بین ۶ تا ۷ میلیون تومان هزینه میشه. دیگه حساب کنید برای کافهگردی چقدر باید هزینه کرد.
سالی یکبار هم رستوران و کافه نمیتونیم بریم، چون بازنشسته آموزشوپرورش هستم و فقط پول دوا و دکتر رو قسطی میدم.
حدود یک تا دو سالی میشه که امکان تفریح و گذران وقت فراغت رو نداریم. فکر میکنم اکثریت جامعه فقط برای بقا میجنگه.
کافه و رستوران رفتن نوعی تفریح و دلخوشی برای مردم هست، هرچند که تورم و افزایش هزینهها باعث شده بسیاری همین هم ازشون دریغ بشه.
در این گرونی و تورم، چقدر پول درمیاریم که به تفریح برسه؟ از صبح تا شب کار میکنیم و فقط میتونیم کرایه خونه رو بدیم.
دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ رفتم دندانپزشکی، هزینه عصبکشی دندون شد ۱۲ میلیون تومان. دیگه پول واسه چیزهای دیگه مثل تفریح و کافه رفتن نمیمونه.
اصلاً مگه میشه با این گرونی کافه رفت؟ هزینه ۲ تا نوشیدنی و یک کیک برای دو نفر میشه یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان.
خیلی وقته که دیگه هزینههایی مثل کافه و رستوران رفتن، تفریح و مسافرتها حذف شده و فقط هزینههای اصلی مثل درمان، غذا، اجاره و قسط مونده، تازه هزینههای درمانی هم فقط ضروریها.
ما داریم تلاش میکنیم که بتونیم دو وعده غذایی تهیه کنیم، کافه رفتن برامون خیلی دستنیافتنی شده.
در تأمین هزینههای عادی و واجب موندیم. یه زمانی نهچندان دور، ماهی ۳ مرتبه کافه یا رستوران میرفتیم، الان قدرت خرید مایحتاج اصلی رو نداریم و داریم قسطی خرید میکنیم.
ما به نان شب محتاج شدیم، دیگه پول کجا بود که بریم کافه و بیرون غذا بخوریم؟ میوه خریدن شده آرزوی ما.
اسپرسو سر صبح رو اگر فقط در نظر بگیریم، ماهانه بین ۶ تا ۷ میلیون تومان هزینه میشه. دیگه حساب کنید برای کافهگردی چقدر باید هزینه کرد.
سالی یکبار هم رستوران و کافه نمیتونیم بریم، چون بازنشسته آموزشوپرورش هستم و فقط پول دوا و دکتر رو قسطی میدم.
حدود یک تا دو سالی میشه که امکان تفریح و گذران وقت فراغت رو نداریم. فکر میکنم اکثریت جامعه فقط برای بقا میجنگه.