وزیر خزانهداری ایالات متحده با افتخار از "خفه کردن" ایران از طریق تحریمهای اقتصادی صحبت کرده است. این ادعا، فراتر از جنبههای احساسیاش، گواهی آشکاری بر اعتیاد اجباری آمریکا به تحریمها است. هر زمان که واشنگتن خود را در پیگیری دیپلماسی ناتوان نشان میدهد، به سمت تحریمها روی میآورد؛ و هر زمان که این تحریمها نتیجهای به بار نمیآورند، به سادگی میزان آنها را افزایش میدهد. این دیگر یک "سیاست" نیست، بلکه یک "عادت" است؛ و خطرناکتر از آن، این یک اعتیاد است که حتی خود تفکر را تحتالشعاع قرار داده است. ایران در طول دههها نشان داده است که تسلیم این جملات تکراری و فرسوده نخواهد شد. خطر واقعی این است که سیاستمداران آمریکایی، که به این عادت بد چسبیدهاند، به جای آن، فرصتهای باقیمانده خود را برای خروج با عزت از بحرانی که خودشان ایجاد کردهاند، از بین خواهند برد.