روایت شما: وضعیت معیشت در سایه تنشهای نظامی - یکشنبه ۱۸ مرداد
پدر من ۶ ساله قصد داره ماشین رو عوض کنه چون دیگه خیلی قدیمیه، ولی قیمتها روزبهروز بالاتر میره و حقوق ما هم اونقدری نیست که بخوایم با این خرجومخارج حتی پساندازی داشته باشیم، چه برسه به تعویض ماشین.
دهم تجربی هستم؛ مدارس دولتی خوب نتونستم برم چون به محدوده خونهمون نمیخورد. الان ۱۰۰ میلیون تومان شده هزینه مدرسهام.
از شدت گرونی یه شام دیگه نمیتونی بخری، یک عدد فلافل ۳۰۰ هزار تومان شده. لعنت بر جمهوری اسلامی و حامیانش.
بازنشسته ارتش هستم و مستأجر که با پرداخت کرایه خانه از پنجم ماه دیگه پولی نمیماند. با پراید مسافرکشی میکردم. برای تمدید قرارداد، صاحبخانه هم رهن، هم کرایه رو دو برابر کرد، مجبور شدم پراید رو بفروشم. دیگه نمیدونم برای معاش چه کنم.
شرکت آرتابان از زیرمجموعههای شرکت میهن، از اردیبهشتماه حقوق نداده و بسیاری نیروها رو هم تعدیل کرده. هرکسی اعتراض کنه، مستقیم از سوی مدیرعامل اخراج میشه.
۶ ماهه با حقوق بیکاری ۱۶ میلیون زندگی میکنیم. کار نیست و زندگی فقط زنده موندن شده. خودخواسته هم به بارداری پایان دادیم و حالمون خیلی بده.
من ۱۴ سالمه و خسته شدم از این سبک زندگی در کشوری که روی ثروت خوابیده. همهاش جنگ، گرونی و تورمی که کمر خانوادهها رو شکونده. جمهوری اسلامی جز خرابی و بدبختی چیزی برای ما مردم نداشته.
تورم افسارگسیخته، تقصیر مستأجری نیست که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته است؛ اما اوست که بهایش را با بیارزش شدن ودیعه و از دست رفتن قدرت خرید خود میپردازد، در حالی که ارزش ملک موجر چند برابر میشود.
چرا مدیرعامل معدن گلگهر اصلاً اهمیت نمیده به این افرادی که بدون هیچ دلیلی اخراج شدن؟ با اینکه این افراد در روزهای جنگ وایستادن سر کار، الان ۸ ماهه حقوق نگرفتن و بهجای اینکه حقوقشون رو بدن، از کار اخراجشون کردن.
الان ۳ روزه که داریم تخممرغ آبپز میخوریم، حتی توان خرید روغن خوراکی هم نداریم. این وضعیتی است که جمهوری اسلامی برای مردم درست کرده.
پدر من ۶ ساله قصد داره ماشین رو عوض کنه چون دیگه خیلی قدیمیه، ولی قیمتها روزبهروز بالاتر میره و حقوق ما هم اونقدری نیست که بخوایم با این خرجومخارج حتی پساندازی داشته باشیم، چه برسه به تعویض ماشین.
دهم تجربی هستم؛ مدارس دولتی خوب نتونستم برم چون به محدوده خونهمون نمیخورد. الان ۱۰۰ میلیون تومان شده هزینه مدرسهام.
از شدت گرونی یه شام دیگه نمیتونی بخری، یک عدد فلافل ۳۰۰ هزار تومان شده. لعنت بر جمهوری اسلامی و حامیانش.
بازنشسته ارتش هستم و مستأجر که با پرداخت کرایه خانه از پنجم ماه دیگه پولی نمیماند. با پراید مسافرکشی میکردم. برای تمدید قرارداد، صاحبخانه هم رهن، هم کرایه رو دو برابر کرد، مجبور شدم پراید رو بفروشم. دیگه نمیدونم برای معاش چه کنم.
شرکت آرتابان از زیرمجموعههای شرکت میهن، از اردیبهشتماه حقوق نداده و بسیاری نیروها رو هم تعدیل کرده. هرکسی اعتراض کنه، مستقیم از سوی مدیرعامل اخراج میشه.
۶ ماهه با حقوق بیکاری ۱۶ میلیون زندگی میکنیم. کار نیست و زندگی فقط زنده موندن شده. خودخواسته هم به بارداری پایان دادیم و حالمون خیلی بده.
من ۱۴ سالمه و خسته شدم از این سبک زندگی در کشوری که روی ثروت خوابیده. همهاش جنگ، گرونی و تورمی که کمر خانوادهها رو شکونده. جمهوری اسلامی جز خرابی و بدبختی چیزی برای ما مردم نداشته.
تورم افسارگسیخته، تقصیر مستأجری نیست که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته است؛ اما اوست که بهایش را با بیارزش شدن ودیعه و از دست رفتن قدرت خرید خود میپردازد، در حالی که ارزش ملک موجر چند برابر میشود.
چرا مدیرعامل معدن گلگهر اصلاً اهمیت نمیده به این افرادی که بدون هیچ دلیلی اخراج شدن؟ با اینکه این افراد در روزهای جنگ وایستادن سر کار، الان ۸ ماهه حقوق نگرفتن و بهجای اینکه حقوقشون رو بدن، از کار اخراجشون کردن.
الان ۳ روزه که داریم تخممرغ آبپز میخوریم، حتی توان خرید روغن خوراکی هم نداریم. این وضعیتی است که جمهوری اسلامی برای مردم درست کرده.