در شبکه مجازی، فاصله قهرمان شدن تا منفور شدن گاهی فقط یک موضع است؛ جایی که آدمها نه برآیند سالها رفتار، که با یک جمله و یک تصویر قضاوت میشوند.
روزی فایلهای صوتی (پادکست) مجتبی شکوری را گوشوارهی گوش میکنند و داوطلبانه مسئولیت حفظ و نشرش را بر عهده میگیرند. ماه دیگر، بلافاصله پس از اینکه او را در مشایه دیدند و یک «امام حسین(ع)» از زبان استاد دیروزشان به گوششان خورد، مراسم عزلش را در کمیسیون کامنتیشان برپا میکنند و مراتب عذرخواهی از گوشهایشان بهجا میآورند.
نکته آنجاست که انسان محصول سالها کنش است و تنها از دل یک رفتار نمیتوان مجموع شخصیت او را ارزیابی و حکم صادر کرد و با یک عملکرد، تمام او را در کسری از ثانیه پذیرفت یا دفعتاً رد کرد.