پرونده «جنگ رمضان»/۱۱۷؛
کمبود ذخایر تسلیحات دفاعی آمریکا؛ چرا ترامپ مقابل ایران عقب نشست؟
سیانان: مقامات جمهوری اسلامی ایران مکرراً هشدار دادهاند که پیمان دفاع مشترک عربستان سعودی با پاکستان و ترکیه، امنیت این پادشاهی را تضمین نخواهد کرد. محمود نبویان، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، در پیامی در شبکه ایکس تأکید کرد که حاکمان سعودی باید بدانند همانطور که پایگاههای آمریکا نتوانست برای آنها امنیت بیاورد، چسبیدن به نوکرهای آمریکا نیز برای آنها امنیت نخواهد آورد. این اظهارات بازتابدهنده دیدگاه پیشین ابراهیم رضایی، دیگر عضو همین کمیسیون، بود که گفته بود سعودیها باید درک کنند که یک توافق کاغذی با ترکیه و پاکستان برای آنها امنیت نمیآورد.
المیادین: اختلاف میان اعراب و ایران طبیعی است، اما نباید به هویت خصمانه و تاریخ، مذهب و رقابتهای ژئوپلیتیکی نباید به ابزار جنگ تبدیل شوند. مقاله ضمن اشاره به انقلاب بهمن ۵۷، جنگ ایران و عراق، اشغال عراق در ۲۰۰۳ و توافق پکن در ۲۰۲۳، مدعی است که هر دو طرف در شکلگیری بیاعتمادی منطقهای نقش داشتهاند؛ به گونه ای که از یک سو، ایران حق دفاع در برابر حملات خارجی را دارد، اما نباید حاکمیت کشورهای عربی را نادیده بگیرد؛ از سوی دیگر، کشورهای عربی نیز نباید خاک خود را پایگاه حمله به ایران کنند.
رأی الیوم: آمریکا، ایران و عمان در حال نهایی کردن یک توافق موقت ۶۰ روزه برای عبور امن کشتیها از تنگه هرمز هستند و واشنگتن امیدوار است این توافق روز چهارشنبه اعلام شود. در همین حال، قطر که نقش میانجی را ایفا میکند، اعلام کرد که تلاشهای دیپلماتیک ادامه دارد اما هیچ مذاکره مستقیمی میان ایران و آمریکا برنامهریزی نشده است.
الجزیره: جنگ غزه نقطه عطفی در روابط آمریکا و اسرائیل ایجاد کرده و حمایت سنتی و دوحزبی واشنگتن از تلآویو را تضعیف کرده است. تصاویر ویرانی غزه و کشتهشدن غیرنظامیان، بهویژه کودکان، موجب کاهش حمایت افکار عمومی آمریکا شده و شکاف نسلی و سیاسی درباره اسرائیل را گسترش داده است.
گلوبال تایمز: جنگها و بحرانهای اخیر منطقه بهویژه جنگ ایران باعث شده برخی متحدان آمریکا درباره اعتبار «چتر امنیتی» واشنگتن تردید کنند. توافق مکه از نگاه نویسنده پیامی مستقیم به آمریکا دارد: کشورهای منطقه دیگر نمیخواهند امنیت خود را صرفاً به تضمینهای یک قدرت خارجی وابسته کنند. در نهایت، واشنگتن با یک دوراهی روبهروست: افزایش تضمینهای امنیتی که با سیاست کاهش حضور نظامی آمریکا تناقض دارد، یا پذیرش کاهش نفوذ خود در خاورمیانه. مقاله توافق مکه را نشانهای از حرکت منطقه به سوی امنیت مستقل، توازن قدرت و نظم چندقطبی میداند.
کمبود ذخایر تسلیحات دفاعی آمریکا؛ چرا ترامپ مقابل ایران عقب نشست؟
سیانان: مقامات جمهوری اسلامی ایران مکرراً هشدار دادهاند که پیمان دفاع مشترک عربستان سعودی با پاکستان و ترکیه، امنیت این پادشاهی را تضمین نخواهد کرد. محمود نبویان، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، در پیامی در شبکه ایکس تأکید کرد که حاکمان سعودی باید بدانند همانطور که پایگاههای آمریکا نتوانست برای آنها امنیت بیاورد، چسبیدن به نوکرهای آمریکا نیز برای آنها امنیت نخواهد آورد. این اظهارات بازتابدهنده دیدگاه پیشین ابراهیم رضایی، دیگر عضو همین کمیسیون، بود که گفته بود سعودیها باید درک کنند که یک توافق کاغذی با ترکیه و پاکستان برای آنها امنیت نمیآورد.
المیادین: اختلاف میان اعراب و ایران طبیعی است، اما نباید به هویت خصمانه و تاریخ، مذهب و رقابتهای ژئوپلیتیکی نباید به ابزار جنگ تبدیل شوند. مقاله ضمن اشاره به انقلاب بهمن ۵۷، جنگ ایران و عراق، اشغال عراق در ۲۰۰۳ و توافق پکن در ۲۰۲۳، مدعی است که هر دو طرف در شکلگیری بیاعتمادی منطقهای نقش داشتهاند؛ به گونه ای که از یک سو، ایران حق دفاع در برابر حملات خارجی را دارد، اما نباید حاکمیت کشورهای عربی را نادیده بگیرد؛ از سوی دیگر، کشورهای عربی نیز نباید خاک خود را پایگاه حمله به ایران کنند.
رأی الیوم: آمریکا، ایران و عمان در حال نهایی کردن یک توافق موقت ۶۰ روزه برای عبور امن کشتیها از تنگه هرمز هستند و واشنگتن امیدوار است این توافق روز چهارشنبه اعلام شود. در همین حال، قطر که نقش میانجی را ایفا میکند، اعلام کرد که تلاشهای دیپلماتیک ادامه دارد اما هیچ مذاکره مستقیمی میان ایران و آمریکا برنامهریزی نشده است.
الجزیره: جنگ غزه نقطه عطفی در روابط آمریکا و اسرائیل ایجاد کرده و حمایت سنتی و دوحزبی واشنگتن از تلآویو را تضعیف کرده است. تصاویر ویرانی غزه و کشتهشدن غیرنظامیان، بهویژه کودکان، موجب کاهش حمایت افکار عمومی آمریکا شده و شکاف نسلی و سیاسی درباره اسرائیل را گسترش داده است.
گلوبال تایمز: جنگها و بحرانهای اخیر منطقه بهویژه جنگ ایران باعث شده برخی متحدان آمریکا درباره اعتبار «چتر امنیتی» واشنگتن تردید کنند. توافق مکه از نگاه نویسنده پیامی مستقیم به آمریکا دارد: کشورهای منطقه دیگر نمیخواهند امنیت خود را صرفاً به تضمینهای یک قدرت خارجی وابسته کنند. در نهایت، واشنگتن با یک دوراهی روبهروست: افزایش تضمینهای امنیتی که با سیاست کاهش حضور نظامی آمریکا تناقض دارد، یا پذیرش کاهش نفوذ خود در خاورمیانه. مقاله توافق مکه را نشانهای از حرکت منطقه به سوی امنیت مستقل، توازن قدرت و نظم چندقطبی میداند.