بقائی در واکنش به توهمات پدوفیلی: پیش از آنکه کسی بتواند ادعای «غنائم جنگی» کند، ابتدا باید در جنگ پیروز شده باشد؛ نه اینکه در یک تنگه گرفتار شود و در نهایت اعتبارش را نیز از دست بدهد!
سخنگوی وزارت خارجه:
«غنائم از آنِ پیروز است.» این را رئیسجمهور آمریکا اعلام کرده و افزوده است: «ما داریم مقدار زیادی نفت از ونزوئلا میگیریم؛ میلیاردها و میلیاردها بشکه نفت. و همین کار را در جمهوری اسلامی ایران هم انجام میدهیم.»
انسان بیاختیار به یاد رمان تبصره ۲۲ (Catch-22) اثر جوزف هلر میافتد؛ جایی که «مایلو مایندربایندر»، سودجویی فرصتطلب، جنگ را به یک تجارت سودآور تبدیل میکند. این رمان جهانی پوچ و وارونه را به تصویر میکشد که در آن «جنگ» و «سودجویی» چنان در هم تنیدهاند که آشکارا میتوان دید افراد نه برای کشورشان، بلکه برای منافع مالی و شخصی خود میجنگند.
به نظر میرسد رئیسجمهور آمریکا نیز همان منطق را مستقیماً از دنیای داستان بیرون کشیده و به محور سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل کرده است. او درباره ایران میگوید همان کاری را خواهند کرد که به ادعای خود در ونزوئلا انجام دادهاند.
اما فقط یک مشکل کوچک وجود دارد؛ پیش از آنکه کسی بتواند ادعای «غنائم جنگی» کند، ابتدا باید در جنگ پیروز شده باشد؛ نه اینکه در یک تنگه گرفتار شود، از دستیابی به اهداف اعلامشده (و البته شوم) خود بازبماند، با کمبود تسلیحات مواجه شود و در نهایت اعتبارش را نیز از دست بدهد.
تا این لحظه، «غنائم ایران» چیزی بیش از یک جام کاغذی برای پیروزیای نیست که هنوز هیچ نشانهای از تحقق آن دیده نمیشود.
مایلو دستکم بلد بود چگونه از جنگ سود به دست آورد؛ اما اینها هنوز حتی دستشان به غنیمت نرسیده، جلوی دوربینها مشغول تقسیم آن هستند.
سخنگوی وزارت خارجه:
«غنائم از آنِ پیروز است.» این را رئیسجمهور آمریکا اعلام کرده و افزوده است: «ما داریم مقدار زیادی نفت از ونزوئلا میگیریم؛ میلیاردها و میلیاردها بشکه نفت. و همین کار را در جمهوری اسلامی ایران هم انجام میدهیم.»
انسان بیاختیار به یاد رمان تبصره ۲۲ (Catch-22) اثر جوزف هلر میافتد؛ جایی که «مایلو مایندربایندر»، سودجویی فرصتطلب، جنگ را به یک تجارت سودآور تبدیل میکند. این رمان جهانی پوچ و وارونه را به تصویر میکشد که در آن «جنگ» و «سودجویی» چنان در هم تنیدهاند که آشکارا میتوان دید افراد نه برای کشورشان، بلکه برای منافع مالی و شخصی خود میجنگند.
به نظر میرسد رئیسجمهور آمریکا نیز همان منطق را مستقیماً از دنیای داستان بیرون کشیده و به محور سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل کرده است. او درباره ایران میگوید همان کاری را خواهند کرد که به ادعای خود در ونزوئلا انجام دادهاند.
اما فقط یک مشکل کوچک وجود دارد؛ پیش از آنکه کسی بتواند ادعای «غنائم جنگی» کند، ابتدا باید در جنگ پیروز شده باشد؛ نه اینکه در یک تنگه گرفتار شود، از دستیابی به اهداف اعلامشده (و البته شوم) خود بازبماند، با کمبود تسلیحات مواجه شود و در نهایت اعتبارش را نیز از دست بدهد.
تا این لحظه، «غنائم ایران» چیزی بیش از یک جام کاغذی برای پیروزیای نیست که هنوز هیچ نشانهای از تحقق آن دیده نمیشود.
مایلو دستکم بلد بود چگونه از جنگ سود به دست آورد؛ اما اینها هنوز حتی دستشان به غنیمت نرسیده، جلوی دوربینها مشغول تقسیم آن هستند.
