کارنامه فضایی ایران نشان میدهد هسته اصلی پیشرفت بومی کشور در دو دهه گذشته بر دوش میکروماهوارهها شکل گرفته است؛ ماهوارههایی که متناسب با توان پرتابگرهای نسل اول، مسیر تثبیت دانش طراحی، ساخت، کنترل و بهرهبرداری مداری را هموار کردند. از «امید» و «رصد» تا «نور»، «ثریا» و «مهدا»، این کلاس وزنی عملاً ستون فقرات برنامه فضایی ایران بوده است.
اکنون اما شواهد روشن از یک گذار فناورانه حکایت دارد؛ جایی که ایران از مرحله ماهوارههای سبک آزمایشگاهی عبور کرده و وارد دوره مینیماهوارههای عملیاتی شده است. پرتاب و توسعه ماهوارههایی مانند «پارس-۱»، «پایا»، «ظفر-۲» و «ناهید-۲» نشان میدهد صنعت فضایی کشور به سمت مأموریتهای کاربردیتر در سنجش از دور، مخابرات، پایش سرزمینی و مدیریت بحران حرکت کرده و توان حمل محمولههای سنگینتر نیز در حال تثبیت است.
در کنار این روند، برنامه فضایی ایران همزمان به سمت نانوماهوارهها و منظومههای فضایی نیز رفته؛ مسیری که در پروژههایی مانند منظومه «شهید سلیمانی»، «هاتف»، «کیهان» و ورود بخش خصوصی با ماهوارههایی چون «هدهد» و «کوثر» دیده میشود. جمعبندی این روند آن است که صنعت فضایی ایران امروز در نقطهای ایستاده که غلبه میکروماهوارهها حفظ شده، اما طلوع مینیماهوارهها آغاز شده است. tasnimnews.ir/3662283