روایت شما: وضعیت زندگی در سایه سرکوب سیاسی و تنشهای نظامی - یکشنبه ۱۱ مرداد
از تهران: اقلیت زبون و حقیری که شبها در حال پرچمتکانی و حمایت از جمهوری اسلامی هستید، شما در ریخته شدن خون و اعدام فرزندان این مملکت شریکید. بترسید از خشم ملت ایران.
تمام اتوبوسهای بینشهری رو قرق کردن برای پیادهروی اربعینشون. هیچ بلیط اتوبوسی تا هفته بعد از تهران به مقاصد شهرهای شمالغربی و غرب کشور پیدا نمیشه. چرا باید امکانات بینشهری برای یه فرقه خاص قرق بشه؟
کشورهای همسایه برای منافع خودشون مانع از سقوط حکومت در ایران هستند، وگرنه ایران از ۴۷ سال پیش هیچ پیشرفتی نداشته و این ما هستیم که در حسرت یک زندگی معمولی پیر شدیم؛ یک غذای معمولی، یک درمان معقول، یک خانه معمولی و حتی یک تحصیل و مسافرت عادی.
مصاحبه عقیدتی، سیاسی و اجتماعی برای انتخاب هیأت علمی واقعاً یه سیرک بود. اول باید یه صفحه قرآن میخوندی، بعدش هم سؤالهایی که میپرسیدند واقعاً مسخره بود. مثل: رفتی پرچمگردانی؟ تحلیلت از جنگ اخیر؟ گام اول و دوم انقلاب؟ صفحات مجازی داری؟ اگه بله، چه فعالیتهایی میکنی؟
آقای ترامپ، اگرچه ما یک دشمن مشترک داریم، اما هر شب با کابوس بمباران زیرساختها نصفهنیمه میخوابیم. زیرساختهای این کشور بخش مهمی از زندگی مردمه.
اینکه حکومت بهجای تمرکز بر احتمال حمله زمینی ترامپ و اعزام نیروهای زمینی به جنوب، تمام نیروهاش رو در داخل شهرها و خیابانها مستقر کرده، نشون میده که از مردم ایران بیشتر میترسه تا حمله خارجی. باید مردم بهجای اتکا به ترامپ، خودشون دست به زانو بزنند و از جا برخیزند.
گدایی میانجیگری از سوی کشورهای منطقه اقتدار نیست، بلکه سرسپردگی است. عرزشهایی که دور برداشتهاید، اگر اقتدار میداشتید میانجی نیاز نداشتید. تنگه هرمز را مجبور شدید واگذار کنید.
آمریکا، کشورهای عربی و حتی اسرائیل در راستای منافع خودشان، یک ایران ضعیف میخواهند. اگر حکومت ایران عوض شود، ایران ابرقدرت منطقه خواهد شد. ما پنجمین کشور صاحب منابع و دارای پتانسیل بینظیر هستیم. پس باید خودمان کاری کنیم.
جمهوری اسلامی ایران دهها هزار زیرساخت و آیندهساز کشور را با خشونت هرچه تمامتر از بین برد و اکنون نیز آشکار و پنهان بهترینهای ما را با دادگاههای فرمایشی به قتل میرساند و آنوقت برای پل اشک تمساح میریزد.
من یک ایرانی هستم؛ دلم میخواد به هرجای دنیا با خیال راحت سفر کنم. دلم میخواد بتوانم کار مستقل برای خودم داشته باشم، بدون اینکه حرف زور از افراد جامعه بشنوم. دلم میخواد آزاد زندگی کنم، درست مثل یک آمریکایی در کشورش. من یک ایرانی هستم و از اینکه مورد آزار و اذیت از سوی هرکسی قرار بگیرم، خسته شدم.
خطاب به اون نمایندهای که بهخاطر وضع حجاب گریه میکند: تو اگر واقعاً نماینده مردم بودی، حداقل یک بار بهخاطر کارتنخوابها و بیپولی پدرها و شرمندگیشان پیش زن و بچه هم گریه میکردی. شماها فقط رو دارین، اگر نه بویی از انسانیت نبردین.
از تهران: اقلیت زبون و حقیری که شبها در حال پرچمتکانی و حمایت از جمهوری اسلامی هستید، شما در ریخته شدن خون و اعدام فرزندان این مملکت شریکید. بترسید از خشم ملت ایران.
تمام اتوبوسهای بینشهری رو قرق کردن برای پیادهروی اربعینشون. هیچ بلیط اتوبوسی تا هفته بعد از تهران به مقاصد شهرهای شمالغربی و غرب کشور پیدا نمیشه. چرا باید امکانات بینشهری برای یه فرقه خاص قرق بشه؟
کشورهای همسایه برای منافع خودشون مانع از سقوط حکومت در ایران هستند، وگرنه ایران از ۴۷ سال پیش هیچ پیشرفتی نداشته و این ما هستیم که در حسرت یک زندگی معمولی پیر شدیم؛ یک غذای معمولی، یک درمان معقول، یک خانه معمولی و حتی یک تحصیل و مسافرت عادی.
مصاحبه عقیدتی، سیاسی و اجتماعی برای انتخاب هیأت علمی واقعاً یه سیرک بود. اول باید یه صفحه قرآن میخوندی، بعدش هم سؤالهایی که میپرسیدند واقعاً مسخره بود. مثل: رفتی پرچمگردانی؟ تحلیلت از جنگ اخیر؟ گام اول و دوم انقلاب؟ صفحات مجازی داری؟ اگه بله، چه فعالیتهایی میکنی؟
آقای ترامپ، اگرچه ما یک دشمن مشترک داریم، اما هر شب با کابوس بمباران زیرساختها نصفهنیمه میخوابیم. زیرساختهای این کشور بخش مهمی از زندگی مردمه.
اینکه حکومت بهجای تمرکز بر احتمال حمله زمینی ترامپ و اعزام نیروهای زمینی به جنوب، تمام نیروهاش رو در داخل شهرها و خیابانها مستقر کرده، نشون میده که از مردم ایران بیشتر میترسه تا حمله خارجی. باید مردم بهجای اتکا به ترامپ، خودشون دست به زانو بزنند و از جا برخیزند.
گدایی میانجیگری از سوی کشورهای منطقه اقتدار نیست، بلکه سرسپردگی است. عرزشهایی که دور برداشتهاید، اگر اقتدار میداشتید میانجی نیاز نداشتید. تنگه هرمز را مجبور شدید واگذار کنید.
آمریکا، کشورهای عربی و حتی اسرائیل در راستای منافع خودشان، یک ایران ضعیف میخواهند. اگر حکومت ایران عوض شود، ایران ابرقدرت منطقه خواهد شد. ما پنجمین کشور صاحب منابع و دارای پتانسیل بینظیر هستیم. پس باید خودمان کاری کنیم.
جمهوری اسلامی ایران دهها هزار زیرساخت و آیندهساز کشور را با خشونت هرچه تمامتر از بین برد و اکنون نیز آشکار و پنهان بهترینهای ما را با دادگاههای فرمایشی به قتل میرساند و آنوقت برای پل اشک تمساح میریزد.
من یک ایرانی هستم؛ دلم میخواد به هرجای دنیا با خیال راحت سفر کنم. دلم میخواد بتوانم کار مستقل برای خودم داشته باشم، بدون اینکه حرف زور از افراد جامعه بشنوم. دلم میخواد آزاد زندگی کنم، درست مثل یک آمریکایی در کشورش. من یک ایرانی هستم و از اینکه مورد آزار و اذیت از سوی هرکسی قرار بگیرم، خسته شدم.
خطاب به اون نمایندهای که بهخاطر وضع حجاب گریه میکند: تو اگر واقعاً نماینده مردم بودی، حداقل یک بار بهخاطر کارتنخوابها و بیپولی پدرها و شرمندگیشان پیش زن و بچه هم گریه میکردی. شماها فقط رو دارین، اگر نه بویی از انسانیت نبردین.