آزمایش معروف وایسمان در سال ۱۹۰۴ با قطع دم موشها، نظریه لامارکیسم را به عنوان نظریهای کاملا ردشده در کتابهای درسی معرفی کرد. اما این نظریه که بر وراثت صفات اکتسابی تأکید دارد، با کشف مکانیسمهای اپیژنتیک دوباره به متن اصلی زیستشناسی فرگشتی بازگشته است. شواهد جدید نشان میدهد موجوداتی مانند کرم الگانس در پاسخ به استرس، مولکولهای RNA تولید میکنند که از طریق تخم به نسل بعد منتقل میشوند. انتقال مولکولهای RNA نشان میدهد صفات اکتسابی واقعا میتوانند به ارث برسند و لامارکیسم در عمل وجود دارد. نمونههای مشابهی از این پدیده در گیاهان (مانند برنج مقاوم به سرما) و حیوانات (مانند نهنگهای قاتل) نیز مشاهده شده است. لامارکیسم نه تنها با داروینیسم در تضاد نیست، بلکه به عنوان نیروی مکمل در کنار انتخاب طبیعی، توضیح جامعتری برای تکامل ارائه میدهد. درک این مکانیسم میتواند کاربردهای عملی در کشاورزی، حفاظت از محیطزیست و حتی سلامت انسان داشته باشد و به بهبود نسلهای آینده کمک کند.