با شنیدن این جمله که «آزادی فرح ابوعیاش دوباره عقب افتاد و موکول شد به تصمیمگیری مجدد در جلسه آتی دادگاه اسرائیل»، چشمانتظاریمان برای آزادیِ آخرِ هفتهای فرح افتاد برای هفتههای بعد؛ برای اما و اگرها، برای شایدها وبایدها و . خلاصه رفت برای اینکه نادادگاه رژیم اشغالگر میلش بکشد یک دختر ۲۵ ساله خبرنگار را از سیاهچالههایش بیرون بکشد یا نه؟!
فرح مثل تمام خبرنگاران جهان، در فهرست بلندبالای قوانین بینالمللی بهواسطه خبرنگار بودن حرمت دارد و حق و حقوق، اما این حرمت و احترام و حقوحقوق تنها روی کاغذ است و در زندانهای رژیم اشغالگر خبری از آنها نیست.
ابوعیاش همانقدر بیحق و حقوق بود و هست که ۶ زندانیِ همبندش در اتاق شماره ۴ زندان دامون. مثل تمام ۹۹ زن اسیر فلسطینی در زندانهای صهیون.
مثل ندا بنیعوده ۱۷ ساله و علا قطیشاتِ۱۶ ساله؛ دو دانشآموز فلسطینی که هر دو شاگردان زرنگی بودند و دلشان میخواست خانواده و کشورشان فلسطین را با تحصیلات دانشگاهی و آینده درخشانشان سربلند کنند، اما جلوی چشمان پدر و مادرهایشان دستگیر و با دستان و چشمانی بسته، روانه دامون شدند.
یا مثل سهیر زعاقیق ۴۵ ساله که به سرطان فیبروم مبتلاست، اما نظامیان اشغالگر، آبان سال گذشته ریختند توی خانه و دستبسته به زندان منتقلش کردند.
یا مثل ۳ مادر باردار فلسطینی ساکن زندان دامون؛ مثل امینه الطویل که در شرایط دشوار و پرشکنجه دامون احتمال سقط جنین، خانوادهاش را نگران کرده است. یا . tasnimnews.ir/3657433