اکبر عبدی؛ راوی ماندگار لهجه اصفهانی
در میان تمامی توانمندیهای اکبر عبدی، آنچه به شکلی ویژه در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار شده، تسلط شگفتانگیز او بر لهجههای بومی، بهویژه لهجه اصفهانی است.
اکبر عبدی با تسلطی مثالزدنی بر لهجهها، گویش اصفهانی را به یکی از ارکان ماندگار کارنامه هنری خود تبدیل کرده است. او بهخوبی میداند که لهجه در اصفهان صرفاً شیوهای برای سخن گفتن نیست، بلکه بازتابی از یک جهانبینی، تلفیقی از ظرافت، شوخطبعی، هوشمندی و صراحت است.
امیرحسین شریفی، تهیهکننده سینما و تلویزیون در گفتگو با مهر:
اکبر عبدی امانتدار لهجههای ایرانی بود، او در نقشهای اصفهانی خود، از ریتم خاص کشیده شدن حروف و ضربآهنگ تند کلمات به گونهای استفاده میکرد که مخاطب، به جای شنیدن یک «ادای لهجه»، شاهد یک «تجسم فرهنگی» بود.
او با تغییر در میمیک صورت و استفاده از چشمان گویا، چنان با این لهجه عجین می شد که گویی سالها در کوچهپسکوچههای چهارباغ یا میدان نقشجهان زیسته است.
در میان تمامی توانمندیهای اکبر عبدی، آنچه به شکلی ویژه در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار شده، تسلط شگفتانگیز او بر لهجههای بومی، بهویژه لهجه اصفهانی است.
اکبر عبدی با تسلطی مثالزدنی بر لهجهها، گویش اصفهانی را به یکی از ارکان ماندگار کارنامه هنری خود تبدیل کرده است. او بهخوبی میداند که لهجه در اصفهان صرفاً شیوهای برای سخن گفتن نیست، بلکه بازتابی از یک جهانبینی، تلفیقی از ظرافت، شوخطبعی، هوشمندی و صراحت است.
امیرحسین شریفی، تهیهکننده سینما و تلویزیون در گفتگو با مهر:
اکبر عبدی امانتدار لهجههای ایرانی بود، او در نقشهای اصفهانی خود، از ریتم خاص کشیده شدن حروف و ضربآهنگ تند کلمات به گونهای استفاده میکرد که مخاطب، به جای شنیدن یک «ادای لهجه»، شاهد یک «تجسم فرهنگی» بود.
او با تغییر در میمیک صورت و استفاده از چشمان گویا، چنان با این لهجه عجین می شد که گویی سالها در کوچهپسکوچههای چهارباغ یا میدان نقشجهان زیسته است.
