اندیشه اقتصادی امام خامنهای معماری اقتصاد پسانفتی
وابستگی ساختاری اقتصاد ایران به نفت، گرهی نهادی در اقتصاد سیاسی ایران است که ریشه در میراث رژیم گذشته دارد. بازخوانی منظومه فکری رهبر شهید انقلاب نشان میدهد که ایشان نفت به مثابه «درآمد جاری» برای کشور را مضر میدانستند و نفت را به عنوان «سرمایهای بیننسلی» قلمداد میکردند که تقلیل آن به هزینههای روزمره، به معنای استهلاک ثروت ملی و شکلگیری «دولت رانتی» است.
در این مدل، دولت همچون «بچهپولداری» اداره میشود که به جای پاسخگویی به ملت و تکیه بر مالیات حاصل از تولید، به رانت منابع تکیه کرده و انگیزه اصلاحات ساختاری را از دست میدهد.
نگاه جامع به اندیشه اقتصادی رهبر شهید، تبیین میکند که چگونه تحریمها، «پاشنه آشیل» این وابستگی را نمایان کردند. البته راهبرد گسست از این بنبست، رها کردن نفت نیست. بلکه در معماری یک «نظام پادزهر» نهفته است. نظامی که با عبور از خامفروشی و تمرکز بر صنایع پتروپالایشی، زنجیره ارزش را تکمیل میکند.
در نهایت، کلید پیشرفت پایدار در گذار از ثروت زیرزمینی به «اقتصاد دانشبنیان» و جایگزینی مزیتهای طبیعی با توانمندیهای علمی نهفته است. این تحول، ضرورتی نهادی برای رهایی از نوسانات جهانی و تحقق اقتصادی درونزا، پاسخگو و تابآور در برابر فشارهای خارجی محسوب میشود.
متن کامل گزارش را اینجا
tasnimnews.ir بخوانید