رسیدی کربلا، زیارتت قبول آقا
آقای شهید ایران، بعد از ۶۹ سال دوری، بالاخره به کربلا رسید؛ به همان حرمی که نامش سالها با اشک و حسرت روی لبهایش مینشست. خداکند خستگی همه ی این سالها را در آغوش ارباب زمین گذاشته باشد.
آقای شهیدم، رسیدی کربلا، زیارتت قبول. خوشا به حالت که حالا در حریم امن حسین آرام گرفتهای. خوشا به حالت که بعد از این همه سال، سلام مانده در دلت به صاحب این حرم رسید.
و ما اینجا، دور از آن صحن و سرا، فقط ماندهایم با چشمانی خیس و دلی که تاب این خبر را ندارد. دلمان هم میسوزد و هم آرام میشود؛ هم گریه میکند و هم لبخند تلخی گوشهاش مینشیند. آخر مگر میشود شنید که بعد از ۶۹ سال، آقای شهید به کربلا رسیده و اشک امان آدم را نبرد؟
رسیدی کربلا آقا…
زیارتت قبول اقا…
خداکند دلت آرام گرفته باشد.
آقای شهید ایران، بعد از ۶۹ سال دوری، بالاخره به کربلا رسید؛ به همان حرمی که نامش سالها با اشک و حسرت روی لبهایش مینشست. خداکند خستگی همه ی این سالها را در آغوش ارباب زمین گذاشته باشد.
آقای شهیدم، رسیدی کربلا، زیارتت قبول. خوشا به حالت که حالا در حریم امن حسین آرام گرفتهای. خوشا به حالت که بعد از این همه سال، سلام مانده در دلت به صاحب این حرم رسید.
و ما اینجا، دور از آن صحن و سرا، فقط ماندهایم با چشمانی خیس و دلی که تاب این خبر را ندارد. دلمان هم میسوزد و هم آرام میشود؛ هم گریه میکند و هم لبخند تلخی گوشهاش مینشیند. آخر مگر میشود شنید که بعد از ۶۹ سال، آقای شهید به کربلا رسیده و اشک امان آدم را نبرد؟
رسیدی کربلا آقا…
زیارتت قبول اقا…
خداکند دلت آرام گرفته باشد.