یادداشت مهمان، احسان محمدحسنی: همه تلاشش را کرد؛ حتّی ذرهای کم نگذاشت! با حِلم و بردباری، پای سربازان و شاگردانش نشست تا رشد کنند و ثمرهای برای این انقلابِ آخرالزمانی داشته باشند.
دهه شصت، در کنار مسئولیتهای مختلف و بهویژه ریاستجمهوری، هنر انقلاباسلامی را معماری کرد؛ اصلاً بنیانگذارش بود. اکثر بزرگان هنر انقلاب را زیر این خیمه گرد آورد. حتی بعضی اوقات، بعد از خطبههای نماز جمعه، به حوزه میآمد و پای صحبت اصحاب هنر مینشست و آخرین آثارشان؛ چه شعر، چه کتاب، چه تابلوی نقاشی، چه فیلم سینمایی، چه مجله و… را با حوصله میدید و دربارهشان گفتگو میکرد.
فرهنگ و هنر ایرانزمین، پس از دوران صفویه، هیچکس را نه همپا، بلکه حتی شبیه او، به خود ندید! الحق که یگانهی دوران بود.