ای امام شهید؛ آمدهام تو را در سرزمین خون خدا بنویسم
من کفِ دست بو نکرده بودم که یک روز باید از این گلدستهها و از این مصلی با تو خداحافظی کنم.
خداحافظ نمازهای عید فطر، خداحافظ تلاوتهای دوست داشتنی
سر بر شانه کدام دوست و کدام رفیق بگذارم الّا اندوه خودت
ما پیروان محمدی هستیم که از هجرت میگفت و حالا باید هجرت کرد و رفت به سرزمینی که هنوز خون خدا میجوشد.
آمدنا، بچههای میناب هم بودند و لبخند روشن تو؛ فرشتهها بال گشوده بودند برای آمدنت و حالا سرزمین خون خدا.
سرزمینی که برادرت، رفیقت در آن خاطره شد، مهیای آمدنت میشود.
یک عراق میگویم و هزار عراق میشنوم؛ خوشا به غیرت این مردان و این اهالی که برای آمدنت دارند خودشان را آماده میکنند.
من کاتبی از پارس حالا آمدهام که تو را در این سرزمین بنویسم.
من کفِ دست بو نکرده بودم که یک روز باید از این گلدستهها و از این مصلی با تو خداحافظی کنم.
خداحافظ نمازهای عید فطر، خداحافظ تلاوتهای دوست داشتنی
سر بر شانه کدام دوست و کدام رفیق بگذارم الّا اندوه خودت
ما پیروان محمدی هستیم که از هجرت میگفت و حالا باید هجرت کرد و رفت به سرزمینی که هنوز خون خدا میجوشد.
آمدنا، بچههای میناب هم بودند و لبخند روشن تو؛ فرشتهها بال گشوده بودند برای آمدنت و حالا سرزمین خون خدا.
سرزمینی که برادرت، رفیقت در آن خاطره شد، مهیای آمدنت میشود.
یک عراق میگویم و هزار عراق میشنوم؛ خوشا به غیرت این مردان و این اهالی که برای آمدنت دارند خودشان را آماده میکنند.
من کاتبی از پارس حالا آمدهام که تو را در این سرزمین بنویسم.