چشم عراق روشن؛ اینبار این دعوت فرق دارد
این مردم بیدار و هوشیار، میزبان پیکری سرخ هستند
چشم باز کردم، در مسیر بودم. سلامی به حضرت روحالله و بعد فرودگاه. همه دلشورههایم، همه اشکهایم، همه بغضهایم را حالا دارم میبرم، پاشان کنم در عراق.
و آه از عراق، که خود روضه است و تاریخ.
بر مزار سلمان در عزای حسین گریستن هم خود حکایتی است. اشک، به سرشت این مردم انگار گره خورده است و در گوشه گوشه سامرا و کاظمین و بقیه شهرها، آن چشمها را میشود دید.
عرب را به کلمه میشناسند و شمشیر و مروت؛ و حالا مهماننوازیاش، که قرار است فصلی دگر را تجربه کند.
به چشمهایشان زل میزنم؛ این بار نه، که این مردم نامه نوشتهاند «بیا» ولی این مهمانی فرق دارد.
این مردم بیدارند و هوشیار و قرار است از پیکری سرخ میزبانی کنند.
این مردم بیدار و هوشیار، میزبان پیکری سرخ هستند
چشم باز کردم، در مسیر بودم. سلامی به حضرت روحالله و بعد فرودگاه. همه دلشورههایم، همه اشکهایم، همه بغضهایم را حالا دارم میبرم، پاشان کنم در عراق.
و آه از عراق، که خود روضه است و تاریخ.
بر مزار سلمان در عزای حسین گریستن هم خود حکایتی است. اشک، به سرشت این مردم انگار گره خورده است و در گوشه گوشه سامرا و کاظمین و بقیه شهرها، آن چشمها را میشود دید.
عرب را به کلمه میشناسند و شمشیر و مروت؛ و حالا مهماننوازیاش، که قرار است فصلی دگر را تجربه کند.
به چشمهایشان زل میزنم؛ این بار نه، که این مردم نامه نوشتهاند «بیا» ولی این مهمانی فرق دارد.
این مردم بیدارند و هوشیار و قرار است از پیکری سرخ میزبانی کنند.