آخرین دیدار؛ به روایت حورا دختر شهید شیخ راغب حرب
آن روز که برای اولین و آخرین بار به دیدار قائد شهید رفتیم. من در سایه درختی کهنسال ایستاده بودم و به همراه خانوادههای شهدا منتظر بودم. با اشتیاق و انتظاری وصفناپذیر منتظر ماندیم، زیرا قرار بود ملاقات ویژهای با مقام معظم رهبری، داشته باشیم.
پس از مدت کوتاهی، دری کوچک در نزدیکی ما باز شد و رهبرمان بیرون آمد.
احساساتم متناقض بود، ترکیبی از شادی و حیرت شدید که باعث میشد باور نکنم او باشد.
او در مقابل ما بود. با فروتنی عشق و مهربانیاش، لبخندش که تنهایی عمیقی را که در سالهای یتیمی و شهادت پدرم تحمل کرده بودم، از بین میبرد. صحبت که میکرد از سخنانش حس امنیت میگرفتم.
انگار احساس میکردم در نجف هستم، و امنیتی و آرامشی که در فضای حرم مولایم، امیرالمؤمنین را داشتم، آن روز هم حس میکردم. همان احساس راحتی، آرامش و امنیت.
آن روز، با او عهد کردم که به عهد پدرم، شیخ شهدا، راغب حرب وفادار بمانم. آن روزی که به امام خمینی گفت: "اگر از دریا عبور کنی، ما با تو عبور خواهیم کرد".
حالا میگویم ای رهبر شهید، ما نیز، با تو از دریا عبور خواهیم کرد. هرچند شهادتت آنچنان ضربهای بر قلبهای سرشار از عشق ما وارد کرد که هنوز روح ما برای انکار این خبر ویرانگر شدیدا در تلاش است.
ما با اطمینان میدانیم که تو ما را رها نخواهی کرد؛ تو از جایگاه آسمانی خود با ما خواهی ماند، راههای ما را روشن خواهی کرد و قلبهای ما را تسلی خواهی داد. ما به عهد خود با تو وفادار خواهیم ماند؛ پرچمی را که در دست مبارک تو در اهتزاز است، رها نخواهیم کرد.
ما از هموار کردن راه برای ورود سرورمان، امام زمان، دست نخواهیم کشید. و من از جنوب لبنان میگویم: شعار ما برای همیشه باقی خواهد ماند: "هرگز تسلیم ذلت نخواهیم شد!" و "مرگ بر آمریکا!"
آن روز که برای اولین و آخرین بار به دیدار قائد شهید رفتیم. من در سایه درختی کهنسال ایستاده بودم و به همراه خانوادههای شهدا منتظر بودم. با اشتیاق و انتظاری وصفناپذیر منتظر ماندیم، زیرا قرار بود ملاقات ویژهای با مقام معظم رهبری، داشته باشیم.
پس از مدت کوتاهی، دری کوچک در نزدیکی ما باز شد و رهبرمان بیرون آمد.
احساساتم متناقض بود، ترکیبی از شادی و حیرت شدید که باعث میشد باور نکنم او باشد.
او در مقابل ما بود. با فروتنی عشق و مهربانیاش، لبخندش که تنهایی عمیقی را که در سالهای یتیمی و شهادت پدرم تحمل کرده بودم، از بین میبرد. صحبت که میکرد از سخنانش حس امنیت میگرفتم.
انگار احساس میکردم در نجف هستم، و امنیتی و آرامشی که در فضای حرم مولایم، امیرالمؤمنین را داشتم، آن روز هم حس میکردم. همان احساس راحتی، آرامش و امنیت.
آن روز، با او عهد کردم که به عهد پدرم، شیخ شهدا، راغب حرب وفادار بمانم. آن روزی که به امام خمینی گفت: "اگر از دریا عبور کنی، ما با تو عبور خواهیم کرد".
حالا میگویم ای رهبر شهید، ما نیز، با تو از دریا عبور خواهیم کرد. هرچند شهادتت آنچنان ضربهای بر قلبهای سرشار از عشق ما وارد کرد که هنوز روح ما برای انکار این خبر ویرانگر شدیدا در تلاش است.
ما با اطمینان میدانیم که تو ما را رها نخواهی کرد؛ تو از جایگاه آسمانی خود با ما خواهی ماند، راههای ما را روشن خواهی کرد و قلبهای ما را تسلی خواهی داد. ما به عهد خود با تو وفادار خواهیم ماند؛ پرچمی را که در دست مبارک تو در اهتزاز است، رها نخواهیم کرد.
ما از هموار کردن راه برای ورود سرورمان، امام زمان، دست نخواهیم کشید. و من از جنوب لبنان میگویم: شعار ما برای همیشه باقی خواهد ماند: "هرگز تسلیم ذلت نخواهیم شد!" و "مرگ بر آمریکا!"
