در میان انبوه اشکها یک پرچم بیش از همه دیده میشد «یالثارات الحسین»، گویی این پرچم عهدی بود که مردمان با رهبر شهید خود میبستند، عهدی برای آنکه خون شهید در هیاهوی روزگار به فراموشی سپرده نشود.
خونخواهی تنها یک شعار نیست پیمانی است برای ایستادن بر همان راهی که شهید برای آن جان داد، برای طلب عدالت، برای آنکه قاتلان در دادگاه تاریخ و عدالت از پاسخگویی نگریزند و برای آنکه هیچ مصلحتی هیچ ملاحظهای و هیچ گذر زمانی غبار فراموشی بر این جنایت ننشاند. این پرچم اعلام انتقام از سر خشم نیست اعلام وفاداری به خون شهیدی است که باور داشت حق، هرچند دیر پیروز خواهد شد.
امروز اشک میریزیم اما فردا نیز این داغ را فراموش نخواهیم کرد. راه شهید با گریه پایان نمییابد با وفاداری ادامه پیدا میکند. وفاداری به حقیقت، به عدالت و به خونهایی که برای عزت این سرزمین بر زمین ریخته شد. پرچم «یالثارات الحسین» در این مراسم یادآور یک پیام بود اینکه خون شهدا امانتی بر دوش آیندگان است و این امانت تا تحقق عدالت و قصاص عاملان جنایت بر زمین گذاشته نخواهد شد.