تشییع قائد امت؛‌ روز آزمون جان‌های بیدار

تا آنچه پیش رو داریم، چند ساعتی بیشتر باقی نمانده؛ فردا دوشنبه تنها یک آیینِ تشییع نیست؛ بلکه «فروپاشیِ یک جهانِ آشنا» و در عین حال، «آغازِ یک تعهدِ دوباره» است.

فردا، تاریخِ ما در ایستگاهی می‌ایستد که هیچ‌کس آمادگیِ عبور از آن را نداشت. ما نه فقط یک شخصیتِ ممتاز، که بخشی از «هویتِ ایمانی و آرمان‌هایِ ملیِ» خود را بر دوش خواهیم کشید.

سوگواریِ فردا، در حقیقت سوگواری برایِ ثباتی است که قائد شهیدمان در روزگارِ تلاطم‌ها برایمان فراهم کرده بود.

سال‌ها، نگاه و تدبیرِ ایشان، شاقولِ سنجشِ حق و باطلِ ما بود. حتی آنگاه که میانِ تردیدهایِ فردی و واقعیت‌هایِ تلخِ صحنه گیر می‌افتادیم، اراده‌یِ استوارِ او بود که قطب‌نمایِ مسیر را برایمان تصحیح می‌کرد.

اما چرا حضورِ فردا واجب است؟ چون این گردهمایی، «بیانیه‌یِ استقامت» است. ما نمی‌رویم که فقط بر فقدانِ یک پیشوا گریه کنیم؛ ما می‌رویم تا نشان دهیم که «دشمن‌شناسی» و «سرسختی در اصول»، میراثی نیست که با کوچِ کسی از میان برود.

فردا، هرکس که به عظمتِ این خاک، امنیتِ این مرز و اقتدارِ این نظام ایمان دارد، باید در صحنه باشد. این حضور، پاسخی است به تمامِ کسانی که در توهمِ گسستِ ما، نقشه‌ها کشیده‌اند.

فردا روزِ حضورِ تمام‌قدِ صاحبانِ این خانه است.