وداعِ آرام؛ گلها، قابها و بغضهای پنهان
در میان شلوغیِ مصلی تهران، یک دختر نوجوان، آرام گوشهای نشسته بود؛ نه برای دیدهشدن، برای نگهداشتنِ چیزی که سنگینتر از قاب است. قابِ عکسِ رهبرِ شهیدِ انقلاب را در دست داشت؛ دور تا دورش را با گلهای سفید تزیین کرده بود.
او مثل خیلیهای دیگر آمده بود؛ مثل آدمهایی که حرفشان را بلند نمیزنند و اندوهشان را با سکوت مینویسند. بعضیها پرچم در دست داشتند، بعضیها اشک در چشم و بعضیها همین قابِ گلآراسته را—انگار هر کس سهم خودش را از وداع آورده بود.
اینجا گلها فقط تزئین نبودند؛ نشانهی یک عهد بودند: اینکه یادِ او در دستهای مردم میماند، حتی وقتی صداها فرو مینشیند و جمع آرامآرام پراکنده میشود.
در میان شلوغیِ مصلی تهران، یک دختر نوجوان، آرام گوشهای نشسته بود؛ نه برای دیدهشدن، برای نگهداشتنِ چیزی که سنگینتر از قاب است. قابِ عکسِ رهبرِ شهیدِ انقلاب را در دست داشت؛ دور تا دورش را با گلهای سفید تزیین کرده بود.
او مثل خیلیهای دیگر آمده بود؛ مثل آدمهایی که حرفشان را بلند نمیزنند و اندوهشان را با سکوت مینویسند. بعضیها پرچم در دست داشتند، بعضیها اشک در چشم و بعضیها همین قابِ گلآراسته را—انگار هر کس سهم خودش را از وداع آورده بود.
اینجا گلها فقط تزئین نبودند؛ نشانهی یک عهد بودند: اینکه یادِ او در دستهای مردم میماند، حتی وقتی صداها فرو مینشیند و جمع آرامآرام پراکنده میشود.
