«اللهم أهل الکبریاء و العظمه…»؛ بغضی که در مصلای تهران ترکید

این صدا، خودش یک تاریخ است؛ همان دعایِ آشنایِ «اللهم أهل الکبریاء و العظمه…» که سال‌ها در جانِ قنوت‌هایِ رهبرِ شهیدمان نشسته بود.

امروز که در مصلای تهران همان طنینِ آشنا پیچید، انگار زمان به عقب برگشت؛ انگار دوباره در حضورِ او ایستاده‌ایم. اما وقتی نگاه‌ها چرخید و جایِ خالی‌اش را دید، بغضِ یک ملت که ماه‌ها در دل نگه داشته بود، یک‌باره شکست.

امروز این دعا فقط یک نماز نیست؛ بازخوانیِ تمامِ آن روزهایی است که با او گذشت؛ دعایی که حالا، به داغِ سنگینِ فراق گره خورده است.