وداع؟
تشییع؟
نمیشود باور کرد.
آقا، ما عادت داشتیم از ساعت ۵ صبح خودمان را به مصلی برسانیم تا نماز عید فطر را به امامت شما بخوانیم.
آقاجان، ما عادت داشتیم هنگام ورودتان به مصلی، آن صلابت حیدری و نگاهِ آرامشبخشتان را ببینیم و دلهایمان قرص شود.
آقای من.
چگونه این روزها را میبینیم و هنوز نفس میکشیم؟
کاش این بار هم قرارِ دیدار بود؛
کاش دوباره نوای «الصلاه، الصلاه» در مصلی میپیچید و بعد، با «اللهاکبر» شما نماز را آغاز میکردیم.
اما امروز سخن از وداع است.
سخن از تشییع است.
و دل، این حقیقت را باور نمیکند.
«علی الدنیا بعدک العفا.»
آقا جان،
بعد از شما، دنیا چه ارزشی دارد؟
اُف بر دنیایی که باید نبودن شما را تاب بیاورد.
#هر اشک یک قصه
تشییع؟
نمیشود باور کرد.
آقا، ما عادت داشتیم از ساعت ۵ صبح خودمان را به مصلی برسانیم تا نماز عید فطر را به امامت شما بخوانیم.
آقاجان، ما عادت داشتیم هنگام ورودتان به مصلی، آن صلابت حیدری و نگاهِ آرامشبخشتان را ببینیم و دلهایمان قرص شود.
آقای من.
چگونه این روزها را میبینیم و هنوز نفس میکشیم؟
کاش این بار هم قرارِ دیدار بود؛
کاش دوباره نوای «الصلاه، الصلاه» در مصلی میپیچید و بعد، با «اللهاکبر» شما نماز را آغاز میکردیم.
اما امروز سخن از وداع است.
سخن از تشییع است.
و دل، این حقیقت را باور نمیکند.
«علی الدنیا بعدک العفا.»
آقا جان،
بعد از شما، دنیا چه ارزشی دارد؟
اُف بر دنیایی که باید نبودن شما را تاب بیاورد.
#هر اشک یک قصه
