مخبر: سالها از خدا خواستم که ولو لحظهای پیش از او مرا ببرد، اما اجابت نشد / تو برای اسلام و ایران سنگ تمام گذاشتی و ما نیز برای تو سنگ تمام خواهیم گذاشت/ملت مبعوث گریبان آمران و عاملان شهادتت را رها نخواهند کرد
دل نوشته عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام:
یا امام حسین(ع)، ما همواره با تربتت شفا گرفتهایم و با بار مصیبتت، دردهای این دنیا را تاب آوردهایم؛ اما چرا داغِ فقدانِ نائبِ فرزندت، با هیچ توسلی آرام نمیگیرد؟ جانم میانِ برزخِ رفتن و ماندن، در رفتوآمد است؛ نه توانِ فراموشی دارم و نه تابِ تحملِ این نبودن را. سالها از خدا خواستم که ولو لحظهای پیش از او مرا ببرد، اما اجابت نشد.
یا اباعبدالله(ع)، به حقِ مادرت زهرا(س)، از پروردگار بخواه که به من بگوید چه باید کرد؟ رهبر عزیزمان، آیتالله آقا سید مجتبی را بهخوبی میشناسم و یقین دارم باید این روزها زمزمهی دلهایمان همان باشد که گفتهاند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت».
با این همه، علقهی روحی و پیوند قلبی من با آن شهید مظلوم و مقتدر، سید علیِ عزیزِ ملت، این روزها همچون شرارهای گداخته، جان و روحم را آرام نمیگذارد. عمری حتی فکر کردن به نبودنش به کابوسِ جمعی ما بدل شده بود و اکنون در چند قدمیِ تشییعِ باشکوه او ایستادهایم. ای عزیزِ سفرکرده، تو برای اسلام و ایران سنگ تمام گذاشتی و ما نیز به حولالله برای تو سنگ تمام خواهیم گذاشت.
ملت مبعوث گریبان آمران و عاملان شهادتت را رها نخواهند کرد و ایران قوی که آرزوی دیرینه شما بود در افقی نزدیک محقق خواهد شد و چون خاری در چشم و دل دشمنانت خواهد نشست. یا امام حسین(ع)، اکنون او را در جوارت پذیرایی… و ما را نیز، به کرمت، پذیرا باش.
دل نوشته عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام:
یا امام حسین(ع)، ما همواره با تربتت شفا گرفتهایم و با بار مصیبتت، دردهای این دنیا را تاب آوردهایم؛ اما چرا داغِ فقدانِ نائبِ فرزندت، با هیچ توسلی آرام نمیگیرد؟ جانم میانِ برزخِ رفتن و ماندن، در رفتوآمد است؛ نه توانِ فراموشی دارم و نه تابِ تحملِ این نبودن را. سالها از خدا خواستم که ولو لحظهای پیش از او مرا ببرد، اما اجابت نشد.
یا اباعبدالله(ع)، به حقِ مادرت زهرا(س)، از پروردگار بخواه که به من بگوید چه باید کرد؟ رهبر عزیزمان، آیتالله آقا سید مجتبی را بهخوبی میشناسم و یقین دارم باید این روزها زمزمهی دلهایمان همان باشد که گفتهاند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت».
با این همه، علقهی روحی و پیوند قلبی من با آن شهید مظلوم و مقتدر، سید علیِ عزیزِ ملت، این روزها همچون شرارهای گداخته، جان و روحم را آرام نمیگذارد. عمری حتی فکر کردن به نبودنش به کابوسِ جمعی ما بدل شده بود و اکنون در چند قدمیِ تشییعِ باشکوه او ایستادهایم. ای عزیزِ سفرکرده، تو برای اسلام و ایران سنگ تمام گذاشتی و ما نیز به حولالله برای تو سنگ تمام خواهیم گذاشت.
ملت مبعوث گریبان آمران و عاملان شهادتت را رها نخواهند کرد و ایران قوی که آرزوی دیرینه شما بود در افقی نزدیک محقق خواهد شد و چون خاری در چشم و دل دشمنانت خواهد نشست. یا امام حسین(ع)، اکنون او را در جوارت پذیرایی… و ما را نیز، به کرمت، پذیرا باش.
