چرا کریدور میانی قادر به رقابت با کریدورهای ایرانی نیست؟
ترافیک ترانزیتی کریدور میانی در فاصلهی سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ بهشدت افزایش یافته و زمان تحویل بار در مسیرهای ریلی میان چین و اروپا به ۱۵ تا ۲۰ روز در مقایسه با ۳۵ تا ۴۰ روز معمول در سال های قبل کاهش یافته است.
در ماه های اخیر محمولههایی که از این کریدور عبور نکرده اند، همچنان در برابر اختلالهای ژئوپلیتیک آسیبپذیرند. افزایش هزینههای بیمه در مسیرهای نزدیک به خلیج فارس نیز سرمایهگذاری در بنادر خشک جایگزین در کشورهایی مانند ازبکستان را به گزینه ای جذاب تبدیل کرده است.
تقویت کریدور میانی، بهطور فزایندهای بر اساس محاسبات ریسک شرکتهای لجستیکی شکل میگیرد که بهدنبال کاهش وابستگی، از جمله از طریق محدودکردن اتکا به مسیرهای سنتی مانند کریدور شمال–جنوب و افزایش تعداد گزینه های احتیاطی هستند.
این امر پویایی دوجانبهای را برای بازیگران کلیدی ایجاد میکند؛ از جمله چین که بهشدت به انتقال انرژی از طریق تنگه هرمز وابسته است و اروپا که در پی رهایی از اختلالهای مرتبط با نبرد روسیه با اوکراین است.
ترافیک ترانزیتی کریدور میانی در فاصلهی سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ بهشدت افزایش یافته و زمان تحویل بار در مسیرهای ریلی میان چین و اروپا به ۱۵ تا ۲۰ روز در مقایسه با ۳۵ تا ۴۰ روز معمول در سال های قبل کاهش یافته است.
در ماه های اخیر محمولههایی که از این کریدور عبور نکرده اند، همچنان در برابر اختلالهای ژئوپلیتیک آسیبپذیرند. افزایش هزینههای بیمه در مسیرهای نزدیک به خلیج فارس نیز سرمایهگذاری در بنادر خشک جایگزین در کشورهایی مانند ازبکستان را به گزینه ای جذاب تبدیل کرده است.
تقویت کریدور میانی، بهطور فزایندهای بر اساس محاسبات ریسک شرکتهای لجستیکی شکل میگیرد که بهدنبال کاهش وابستگی، از جمله از طریق محدودکردن اتکا به مسیرهای سنتی مانند کریدور شمال–جنوب و افزایش تعداد گزینه های احتیاطی هستند.
این امر پویایی دوجانبهای را برای بازیگران کلیدی ایجاد میکند؛ از جمله چین که بهشدت به انتقال انرژی از طریق تنگه هرمز وابسته است و اروپا که در پی رهایی از اختلالهای مرتبط با نبرد روسیه با اوکراین است.
