حمله به میناب یک جنایت جنگی بود/مظلومیت کودکان را به جهان نشان دادم
برخی تصاویر، روایتگر یک لحظه نیستند بلکه حافظه تاریخاند. درست مانند عکسی که مرتضی آخوندی از خاکسپاری شهدای مدرسه شجره طیبه ثبت کرد؛ تصویری که امروز برنده بهترین عکس جهان شده است.
در گوشهای از تصویر، مادرانی ایستادهاند که آخرین وداعشان را کنار مزار فرزندانشان انجام میدهند. کمی آنطرفتر، پدری که قامتش زیر بار داغ دختر کوچکش خم شده است، بیحرکت کنار یکی از همان قبرها نشسته و احتمالا چند قدم آنسوتر، پسربچهای همانطور که خود را روی خاک انداخته و نمیدانم برای کدام عزیزش، برای برادر یا خواهرش، اشک میریزد اما نگاه خیسش به خاکی دوخته شده که میخواهد به جای او، عزیزش را در آغوش بکشد.
از مرتضی آخوندی میخواهم مرا به همان روزی برگرداند که برای ثبت مراسم تشییع شهدای مدرسه شجره طیبه راهی میناب شد و میپرسم: «وقتی به مراسم تشییع رسیدید، چه احساسی داشتید؟»
میگوید: «این تصاویر باید ثبت میشد و دنیا باید میفهمید چه اتفاقی افتاده. همون موقع هم با خودم فکر کردم از هر زاویهای که عکس بگیرم، هیچ زاویهای بهتر از نمای بالا نمیتونه همه ابعاد فاجعه رو به جهان نشون بده.»
«شما همین الان، با اینکه بیش از صد روز از اون ماجرا گذشته، برید مزار این بچهها. وقتی اونجا میرسید، غم تمام وجودتون رو میگیره. محاله برید اونجا و گریه نکنید. محاله! این همه بچه رو یه جا ببینید. یکی از یکی خوشگلتر.»
مجله مهر:
برخی تصاویر، روایتگر یک لحظه نیستند بلکه حافظه تاریخاند. درست مانند عکسی که مرتضی آخوندی از خاکسپاری شهدای مدرسه شجره طیبه ثبت کرد؛ تصویری که امروز برنده بهترین عکس جهان شده است.
در گوشهای از تصویر، مادرانی ایستادهاند که آخرین وداعشان را کنار مزار فرزندانشان انجام میدهند. کمی آنطرفتر، پدری که قامتش زیر بار داغ دختر کوچکش خم شده است، بیحرکت کنار یکی از همان قبرها نشسته و احتمالا چند قدم آنسوتر، پسربچهای همانطور که خود را روی خاک انداخته و نمیدانم برای کدام عزیزش، برای برادر یا خواهرش، اشک میریزد اما نگاه خیسش به خاکی دوخته شده که میخواهد به جای او، عزیزش را در آغوش بکشد.
از مرتضی آخوندی میخواهم مرا به همان روزی برگرداند که برای ثبت مراسم تشییع شهدای مدرسه شجره طیبه راهی میناب شد و میپرسم: «وقتی به مراسم تشییع رسیدید، چه احساسی داشتید؟»
میگوید: «این تصاویر باید ثبت میشد و دنیا باید میفهمید چه اتفاقی افتاده. همون موقع هم با خودم فکر کردم از هر زاویهای که عکس بگیرم، هیچ زاویهای بهتر از نمای بالا نمیتونه همه ابعاد فاجعه رو به جهان نشون بده.»
«شما همین الان، با اینکه بیش از صد روز از اون ماجرا گذشته، برید مزار این بچهها. وقتی اونجا میرسید، غم تمام وجودتون رو میگیره. محاله برید اونجا و گریه نکنید. محاله! این همه بچه رو یه جا ببینید. یکی از یکی خوشگلتر.»
مجله مهر:
