رویا برومند، فعال حقوق بشر، درباره معرفی ایران به عنوان پرخطرترین کشور جهان از نظر شکنجه و خشونت حکومتی از سوی سازمان جهانی مبارزه با شکنجه، گفت: «شکنجه در سازوکار عادی حکومت و شیوه حکمرانی جمهوری اسلامی به ابزاری معمول تبدیل شده و پدیدهای استثنایی نیست.»
او افزود: «نهتنها اراده سیاسی برای مبارزه با شکنجه وجود ندارد، بلکه قوه قضاییه که استقلال ندارد و برای صدور احکام خود به اعترافات اجباری متکی است، عملا زمینه شکنجه را فراهم و آن را تشویق میکند، بدون آنکه هیچگونه پاسخگویی در قبال آن وجود داشته باشد.»
او افزود: «نهتنها اراده سیاسی برای مبارزه با شکنجه وجود ندارد، بلکه قوه قضاییه که استقلال ندارد و برای صدور احکام خود به اعترافات اجباری متکی است، عملا زمینه شکنجه را فراهم و آن را تشویق میکند، بدون آنکه هیچگونه پاسخگویی در قبال آن وجود داشته باشد.»