میان یاران امام حسین(ع)، مردانی از تبار ایرانی نیز بودند که مرزهای قومیت و قبیله را کنار زدند و راه کربلا را انتخاب کردند. آنان از کوفه تا کربلا، وفاداری خود را با جانشان روایت کردند.
اسلم در عاشورا، از حلقه یاران امام حسین(ع) بود؛ مردی که راهش از ایران آغاز شد، از خانه حسینبنعلی(ع) گذشت و در نینوا، به وفاداری ختم شد.
مورخان عبدالرحمن بن عبدالله یزنی را از قبیله «ذییَزَن» یمن دانستهاند؛ قبیلهای که گفته میشود متعلق به ایرانیان مهاجرِ دوران انوشیروان ساسانی است. بعضی منابع هم نام قبایلی چون اَزد، حِمیر و اَرحَب را کنار نام او آوردهاند. اما در میان این روایتهای گوناگون، یک نشانه پررنگ است: او را مردی با رگههایی از تبار ایرانی دانستهاند .
رافع بن عبدالله ازدی از ایرانیتبارانِ ساکن کوفه بود که در ساختار اجتماعی آن روزگار، در شمار موالی و وابستگان قبیله «اَزد» قرار داشت. او همراه مسلم بن کثیر ازدی، پس از آنکه فضای امنیتی و کنترل سختگیرانه عبیدالله بن زیاد را در کوفه پشت سر گذاشتند، از شهر گریخت و خود را به کاروان امام حسین(ع) رساند.