پیراهنهای سوزندوزیشده «قطره» نام دیگر فلسطین است
فاطمه فنونه ۹۵ سال دارد، فلسطینی است؛ یکی از میلیونها آواره فلسطینی. ۱۸ساله بود که واقعه «نکبت» رخ داد و صدها هزار فلسطینی از سرزمینشان اخراج و آواره شدند، همانزمان که با توطئه انگلیس و آمریکا و سازمان ملل، بیش از نیمی از خاک فلسطین به نام یهودیانِ مهاجر سند زده شد و روی آن مُهری نشست بهنام اسرائیل.
چیز زیادی نمیشود توی بقچههای آوارگی گذاشت وقتی که ندانی کجا میروی و چه سرنوشتی سیاهتر از «نکبت» در انتظارت هست! مادرهای فلسطینی اما از یک چیز نتوانستند بگذرند؛ از لباسها و پیراهنهای سوزندوزیشدهشان!. آنها را توی بقچه پیچیدند و تا هر کجا که سیل آوارگی بُردشان، رفتند.
فاطمه جوان بود، ۱۸ساله بود که مادر یک بقچه دستش داد؛ یک بقچه پر از پیراهنهای زیبا و خوشرنگ و کوتاه و بلند: «این را نگه دار، این لباسها گنج است، سرمایه است، سرزمین است، این لباسها وطن است، وطن ما فلسطین است. تا وقتی این پیراهن و این هنر و این فرهنگ زنده است، فلسطین هم هست و امید به بازگشت هم.»
از آن روزها ۷۷ سال میگذرد، فاطمه حالا ۹۵ساله است، بقچه لباس یادگاری مادرش را آورده و پیراهنها را دور تا دورش پهن کرده و مثل پرچم فلسطین برافراشته است و یکی یکی با ناز روی آنها دست میکشد؛ روی پیراهنهای سوزندوزیشده نرم و لطیف؛ روی خاک وطنش: «عمر این لباسها از اسرائیل بیشتر است. یهودیان اشغالگر چیزی از خود ندارند. آن سرزمین مال ماست. ما به سرزمین خود، به وطن خود برمیگردیم. ما به خودمان برمیگردیم. فلسطین وطن ماست.»
tasnimnews.ir/3621938
فاطمه فنونه ۹۵ سال دارد، فلسطینی است؛ یکی از میلیونها آواره فلسطینی. ۱۸ساله بود که واقعه «نکبت» رخ داد و صدها هزار فلسطینی از سرزمینشان اخراج و آواره شدند، همانزمان که با توطئه انگلیس و آمریکا و سازمان ملل، بیش از نیمی از خاک فلسطین به نام یهودیانِ مهاجر سند زده شد و روی آن مُهری نشست بهنام اسرائیل.
چیز زیادی نمیشود توی بقچههای آوارگی گذاشت وقتی که ندانی کجا میروی و چه سرنوشتی سیاهتر از «نکبت» در انتظارت هست! مادرهای فلسطینی اما از یک چیز نتوانستند بگذرند؛ از لباسها و پیراهنهای سوزندوزیشدهشان!. آنها را توی بقچه پیچیدند و تا هر کجا که سیل آوارگی بُردشان، رفتند.
فاطمه جوان بود، ۱۸ساله بود که مادر یک بقچه دستش داد؛ یک بقچه پر از پیراهنهای زیبا و خوشرنگ و کوتاه و بلند: «این را نگه دار، این لباسها گنج است، سرمایه است، سرزمین است، این لباسها وطن است، وطن ما فلسطین است. تا وقتی این پیراهن و این هنر و این فرهنگ زنده است، فلسطین هم هست و امید به بازگشت هم.»
از آن روزها ۷۷ سال میگذرد، فاطمه حالا ۹۵ساله است، بقچه لباس یادگاری مادرش را آورده و پیراهنها را دور تا دورش پهن کرده و مثل پرچم فلسطین برافراشته است و یکی یکی با ناز روی آنها دست میکشد؛ روی پیراهنهای سوزندوزیشده نرم و لطیف؛ روی خاک وطنش: «عمر این لباسها از اسرائیل بیشتر است. یهودیان اشغالگر چیزی از خود ندارند. آن سرزمین مال ماست. ما به سرزمین خود، به وطن خود برمیگردیم. ما به خودمان برمیگردیم. فلسطین وطن ماست.»
tasnimnews.ir/3621938