تفاهمنامه رسمی ۱۴ بندی میان ایران و ایالات متحده، شباهتی به سندی ندارد که واشنگتن و تلآویو مدعی بودند برای تحمیل آن وارد جنگ شدهاند.
در این توافق نه خبری از تغییر نظام در تهران است، نه برنامه موشکی ایران روی میز قرار گرفته، نه مواد هستهای غنیشده از خاک ایران خارج شده و نه از ایران خواسته شده است که تسلیم بیقیدوشرط شود.
در مقابل، این توافق یک فرصت دیپلماتیک ۶۰ روزه ایجاد کرده که در آن ایران از امتیازات فوری نظامی و اقتصادی بهرهمند میشود، در حالی که حساسترین موضوعات هستهای به مذاکرات آینده موکول شده است.
ایران جنگ را در شرایط تحریم، فشار اقتصادی و حمله نظامی آغاز کرد، اما مرحله موقت توافق را در حالی پشت سر گذاشته است که موضوع داراییهای مسدودشده در دستور کار قرار گرفته، معافیتهای نفتی در حال اجراست، طرح بازسازی روی میز قرار دارد، تنگه هرمز بهعنوان اهرم چانهزنی به رسمیت شناخته شده و نظام سیاسی کشور نیز پابرجا مانده است.