پیام منتسب به مجتبی خامنه‌ای را می‌توان نوعی فاصله‌گذاری حساب‌شده از تفاهم ایران و آمریکا تفسیر کرد. بر اساس این تحلیل، علی خامنه‌ای اجازه‌ی امضای توافق را داده، اما مسئولیت سیاسی و اجرایی آن را بر عهده‌ی دولت پزشکیان و شورای عالی امنیت ملی گذاشته است.

این پیام به‌طور همزمان دو مخاطب دارد. در داخل، این پیام را می‌فرستد که رهبر با رضایت کامل وارد این مسیر نشده و دولت باید پاسخگوی نتیجه باشد. در برابر آمریکا نیز این سیگنال مخابره می‌شود که تفاهم به‌معنای عقب‌نشینی قطعی در برابر فشارهای دولت ترامپ نیست، بلکه مشروط است و اگر شروط ایران تأمین نشود، موافقت نهایی رهبر با توافق نهایی هم تضمین‌شده نخواهد بود.

از این منظر، متن بیش از آن‌که اعلام رضایت از توافق باشد، تلاشی است برای حفظ دست بالا در مرحله‌ی بعدی: مسیر مذاکره باز می‌ماند، امکان عقب‌نشینی تبلیغاتی محفوظ می‌شود، و به واشینگتن گفته می‌شود که فشار بیشتر لزوماً به انعطاف بیشتر ایران منجر نخواهد شد.