ساعاتی قبل متن توافق میان ایران و آمریکا منتشر شد که البته کماکان توسط منابع رسمی تائید نشده است.
گرچه متن توافق اهميت بسیاری دارد اما با توجه به حضور آمریکا در طرف مقابل و عادت این کشور به بدعهدی، مهمتر از مفاد اهرمهای ملزم کردن واشنگتن به رعایت توافق هستند.
شاید بتوان تفاوت این توافق با توافق پیشین برجام که محدود به حوزه هستهای بود را در مسلحانه بودن آن یافت.
به عبارتی دیگر ابزار نظامی یکی از اهرمهایی است که ایران با آن، دشمن را ملزم به رعایت میکند. عملیات نصر، که مدل جدید و توسعه یافته عمليات وعده صادق بود، مزیتی فراتر از وحدت ساحات داشت و آن حرکت به سمت "توافق مسلح" بود.
دشمن صهیونیستی با چراغ سبز آمریکا درصدد نقض توافق آتش بس موقت و خدشه به روح تفاهم در حال مذاکره برآمد اما دریافت که هرگونه توافقی با ایران از این پس پشتوانهای مسلحانه دارد.
کارشناسان میگویند ايران اعتماد نفس بالاتری یافته که یکی از تبعات منفی جنگ رمضان، برای آمریکا و متحدانش است.
بن رودز معاون پیشین مشاور امنیت ملی آمریکا در دولت دموکرات بایدن، که یکی از سیاستمدارانی است که نتيجه هماورد واشنگتن-تهران را یک شکست برای کشورش میداند، جنگ رمضان را جنگی "با هزینهای سرسامآور برای کل جهان" توصیف میکند که پیامدهای آن باعث شد تا ایران احساس قدرت بیشتری کند.