خامنهایِ شهید؛ حَکَمِ بلامنازع و امامِ پیروزیآفرین
حسین پاک، خبرنگار حوزه مقاومت نوشت:
جدای از هر قضاوتی درباره نتایج تفاهم، و فارغ از اینکه این مسیر در نهایت به تثبیت صلح منجر شود یا دشمن بار دیگر راه فریب و تجاوز را در پیش گیرد، باید به یک حقیقت مهم توجه کرد؛ غمی که از شب گذشته بر برخی دلها نشسته، غمی مقدس است. غمِ مردمانی غیور که عادت ندارند به کمتر از عقبنشینی کامل دشمن رضایت دهند و همواره از خود میپرسند: چرا نتوانستیم بیش از این پیش برویم؟ چرا دشمن را بیشتر عقب نراندیم؟
اما همین پرسش، خود بزرگترین نشانه پیروزی است.
در تاریخ این سرزمین، ملتهای ما بارها پای میزهایی نشستهاند که نتیجه آن از دست رفتن خاک، اشغال شهرها، تحمیل اراده بیگانگان و پذیرش واقعیتهای تلخ میدان بوده است. از قراردادهای تحمیلی دوران قاجار گرفته تا شکستهای بزرگ جهان عرب در قرن گذشته، معمولاً ملتها زمانی مذاکره میکردند که بخشی از سرزمین خود را از دست داده بودند و برای بازپسگیری حداقلها چانه میزدند.
اما امروز ما در برابر تجربهای کاملاً متفاوت ایستادهایم.
برای نخستین بار در تاریخ معاصر، جمهوری اسلامی ایران نه از موضع شکست، نه برای جلوگیری از فروپاشی، و نه برای حفظ پایتخت و مرزهای خود، بلکه از موضع اقتدار و پس از ایستادگی در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی، درباره امنیت عمق راهبردی خود در ساحل مدیترانه سخن میگوید. این یک جابهجایی عظیم در معادلات تاریخ منطقه است؛ جایی که ایران نه بر سر خاک ازدسترفته، بلکه بر سر تثبیت جایگاه جبهه مقاومت در لبنان و منطقه چانهزنی میکند.
این همان نقطهای است که باید عظمت راهی را که طی شده درک کرد. اگر امروز دغدغه ما بازگشت کامل دشمن از لبنان، امنیت غزه، حفظ مقاومت و تثبیت معادلات منطقهای است، این بدان معناست که میدان نبرد از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و به سطحی رسیده که آینده منطقه را تعیین میکند. ملتهایی که روزی برای حفظ پایتخت خود میجنگیدند، امروز درباره سرنوشت مدیترانه و موازنه قدرت در غرب آسیا تصمیم میگیرند.
در قلب این تحول تاریخی، نام مردی میدرخشد که در سختترین سالهای فشار، جنگ، تحریم و فتنه، کشتی این امت را از میان طوفانها عبور داد؛ امامِ پیروزیآفرین، حضرت آیتالله العظمی سید علی خامنهای شهید. او نه تنها فرمانده یک نبرد، بلکه معمار یک عصر جدید بود؛ عصری که در آن فرزندان این امت یاد گرفتند میتوان در برابر بزرگترین قدرتهای جهان ایستاد، هزینه داد، اما تسلیم نشد.
از این رو، اگر امروز اشکی بر گونهای جاری است یا حسرتی در دلی وجود دارد، باید دانست که این اندوه، اندوه شکست نیست؛ اندوه مجاهدانی است که به قله رسیدهاند و افقهای بلندتری را جستوجو میکنند. این غمِ مقدسِ پیروزی است؛ غمِ کسانی که پس از فتح، هنوز آرزو دارند فتحی بزرگتر رقم بزنند. و این خود بزرگترین میراث امام پیروزیآفرین این امت است.
حسین پاک، خبرنگار حوزه مقاومت نوشت:
جدای از هر قضاوتی درباره نتایج تفاهم، و فارغ از اینکه این مسیر در نهایت به تثبیت صلح منجر شود یا دشمن بار دیگر راه فریب و تجاوز را در پیش گیرد، باید به یک حقیقت مهم توجه کرد؛ غمی که از شب گذشته بر برخی دلها نشسته، غمی مقدس است. غمِ مردمانی غیور که عادت ندارند به کمتر از عقبنشینی کامل دشمن رضایت دهند و همواره از خود میپرسند: چرا نتوانستیم بیش از این پیش برویم؟ چرا دشمن را بیشتر عقب نراندیم؟
اما همین پرسش، خود بزرگترین نشانه پیروزی است.
در تاریخ این سرزمین، ملتهای ما بارها پای میزهایی نشستهاند که نتیجه آن از دست رفتن خاک، اشغال شهرها، تحمیل اراده بیگانگان و پذیرش واقعیتهای تلخ میدان بوده است. از قراردادهای تحمیلی دوران قاجار گرفته تا شکستهای بزرگ جهان عرب در قرن گذشته، معمولاً ملتها زمانی مذاکره میکردند که بخشی از سرزمین خود را از دست داده بودند و برای بازپسگیری حداقلها چانه میزدند.
اما امروز ما در برابر تجربهای کاملاً متفاوت ایستادهایم.
برای نخستین بار در تاریخ معاصر، جمهوری اسلامی ایران نه از موضع شکست، نه برای جلوگیری از فروپاشی، و نه برای حفظ پایتخت و مرزهای خود، بلکه از موضع اقتدار و پس از ایستادگی در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی، درباره امنیت عمق راهبردی خود در ساحل مدیترانه سخن میگوید. این یک جابهجایی عظیم در معادلات تاریخ منطقه است؛ جایی که ایران نه بر سر خاک ازدسترفته، بلکه بر سر تثبیت جایگاه جبهه مقاومت در لبنان و منطقه چانهزنی میکند.
این همان نقطهای است که باید عظمت راهی را که طی شده درک کرد. اگر امروز دغدغه ما بازگشت کامل دشمن از لبنان، امنیت غزه، حفظ مقاومت و تثبیت معادلات منطقهای است، این بدان معناست که میدان نبرد از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و به سطحی رسیده که آینده منطقه را تعیین میکند. ملتهایی که روزی برای حفظ پایتخت خود میجنگیدند، امروز درباره سرنوشت مدیترانه و موازنه قدرت در غرب آسیا تصمیم میگیرند.
در قلب این تحول تاریخی، نام مردی میدرخشد که در سختترین سالهای فشار، جنگ، تحریم و فتنه، کشتی این امت را از میان طوفانها عبور داد؛ امامِ پیروزیآفرین، حضرت آیتالله العظمی سید علی خامنهای شهید. او نه تنها فرمانده یک نبرد، بلکه معمار یک عصر جدید بود؛ عصری که در آن فرزندان این امت یاد گرفتند میتوان در برابر بزرگترین قدرتهای جهان ایستاد، هزینه داد، اما تسلیم نشد.
از این رو، اگر امروز اشکی بر گونهای جاری است یا حسرتی در دلی وجود دارد، باید دانست که این اندوه، اندوه شکست نیست؛ اندوه مجاهدانی است که به قله رسیدهاند و افقهای بلندتری را جستوجو میکنند. این غمِ مقدسِ پیروزی است؛ غمِ کسانی که پس از فتح، هنوز آرزو دارند فتحی بزرگتر رقم بزنند. و این خود بزرگترین میراث امام پیروزیآفرین این امت است.