یک تجربهی مشترک در میان دریانوردان وجود دارد که اگر در مسیر به طوفان برخورد کردید، باید تا پایان طوفان از یکدیگر محافظت کنید زیرا طوفان از کنترل شما خارج است.
گاهی شرایط سیاسی برای مدت کوتاهی از کنترل ما خارج میشود، در این زمان نباید بگوییم چرا طوفان شد یا مثلاً از طوفان نمیشود عبور کرد، بلکه میبایست پشت یکدیگر باشیم تا در زمان مناسب، کنترل را دوباره به دست بگیریم.
امروز، ما دلگرمی و امید زندانیان سیاسی هستیم، کسانی که وقتی برای آیندهای بهتر از تمام جان خود مایه گذاشتند، ایمان داشتند که یک ایران پشت آنان است.
چطور میشود هنگامی که دیگران اینطور به ما ایمان دارند و به امید ما شب را به صبح میرسانند، حرف از ناامیدی بزنیم؟
مگر امید چیست؟ آیا نمیبینید که ما زنده ماندیم که شاهد روزهایی باشیم که قول آن را به یکدیگر داده بودیم؟ به تیترها اهمیت ندهید، به تحلیل زرد و صحبت نابلدانِ هیجان زده هم اعتماد نکنید، این کشتی، به ساحل امن خواهد رسید.