سپهبد شهید «شادمانی» طراح هندسه دفاعی ایران در نبردهای سرنوشتساز
سردار سپهبد شهید «علی شادمانی» را باید در تلاقی دو دنیای بهظاهر متفاوت جستوجو کرد، یکی شور جوانی در کوههای صعبالعبور کردستان و دیگری تدبیر راهبردی در اتاقهای فکر عالیترین سطوح نظامی کشور.
مسیر او از سال ۱۳۵۸ آغاز شد؛ زمانی که با پیوستن به سپاه پاسداران، الفبای مردانگی را در کوران حوادث آموخت. از فرماندهی محور سرپل ذهاب و سپاه پاوه تا فرماندهی لشکر ۳۲ انصارالحسین(ع)، او بیش از آنکه یک فرمانده باشد، یک «همرزم» بود که عطر شهادت را در خطوط مقدم استشمام کرده بود. با پایان دفاع مقدس، گویی ماموریت او رنگوبوی تازهای گرفت؛ از فرماندهی قرارگاه نجف اشرف و لشکر ۴ بعثت تا سکانداری دانشگاه پیاده، او ثابت کرد که دانش نظامی در دستان یک مومن انقلابی، تبدیل به سدی نفوذناپذیر میشود.
آنچه شهید شادمانی را از همقطارانش متمایز میکرد، نه لیست طولانی مسئولیتهایش در اداره عملیات ستاد کل نیروهای مسلح یا حضور راهبردی در قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء(ص)، که «شخصیت چندبعدی» او بود.
سردار سپهبد شهید «علی شادمانی» را باید در تلاقی دو دنیای بهظاهر متفاوت جستوجو کرد، یکی شور جوانی در کوههای صعبالعبور کردستان و دیگری تدبیر راهبردی در اتاقهای فکر عالیترین سطوح نظامی کشور.
مسیر او از سال ۱۳۵۸ آغاز شد؛ زمانی که با پیوستن به سپاه پاسداران، الفبای مردانگی را در کوران حوادث آموخت. از فرماندهی محور سرپل ذهاب و سپاه پاوه تا فرماندهی لشکر ۳۲ انصارالحسین(ع)، او بیش از آنکه یک فرمانده باشد، یک «همرزم» بود که عطر شهادت را در خطوط مقدم استشمام کرده بود. با پایان دفاع مقدس، گویی ماموریت او رنگوبوی تازهای گرفت؛ از فرماندهی قرارگاه نجف اشرف و لشکر ۴ بعثت تا سکانداری دانشگاه پیاده، او ثابت کرد که دانش نظامی در دستان یک مومن انقلابی، تبدیل به سدی نفوذناپذیر میشود.
آنچه شهید شادمانی را از همقطارانش متمایز میکرد، نه لیست طولانی مسئولیتهایش در اداره عملیات ستاد کل نیروهای مسلح یا حضور راهبردی در قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء(ص)، که «شخصیت چندبعدی» او بود.
