روایت شما از زندگی در دوران پس از انقلاب ملی و جنگ - دوشنبه ۲۵ خرداد
مگه وقتی ۱۸ دی اومدیم خیابون و فریاد زدیم جمهوری اسلامی رو نمیخوایم، آمریکا توافق کرده بود؟ ناامیدی دستاوردیه که جمهوری اسلامی بهش میرسه. پس ناامید نباشین. جنگ در جبهه ما ادامه داره.
امیدوارم که آقای ترامپ پشت این توافق نقشهای داشته باشه و مردم ایران رو فراموش نکنه.
همه به فکر خودشون بودن و برای منفعت خودشون جنگیدن، نه مردم زجرکشیده ایران. فقط ناراحتم برای جوانی که جوانهامون در این راه از دست دادن و هزاران پدر و مادری که تا ابد داغدار بچههاشونن.
هممیهنان، تا امضای توافق میان جمهوری اسلامی و آمریکا چند روزی هنوز فرصت مانده. به فرض اینکه توافق امضا هم بشود، هیچ ربطی به مردم ایران ندارد و ما مبارزه خود را تا آزادی ایران ادامه میدهیم.
این رژیم در نهایت سقوط میکنه و خیلی هم طول نمیکشه؛ چه آمریکا و انگلیس بخوان یا نخوان. هر کی در این شرایط ناامیدی تزریق کنه، داره به بقای نظام حتی برای یه روز بیشتر کمک میکنه.
من ۲۳ سالمه؛ نه کار دارم، نه سرمایهای برای شروع زندگی. اگر صلح یعنی ادامه همین وضعیت، بدون هیچ تغییری در زندگی مردم، پس چه سودی برای ما داره؟ تکلیف ما بعد این همه مشکلات، این همه خونی که ریخته شد، چیه؟
معلوم شد که اصلاً هیچ کشوری براش مهم نیست که چهلهزار نفر جاویدنام دادیم. خطاب به ارزشیها: توافق با آمریکا خیانت بزرگی به خون رهبرتون کرد و دیدید که این حکومت به شما خیانت میکنه. وقتشه به مردم و شاهزاده بپیوندید و ایران رو پس بگیریم.
مردم از کجا بدونن قالیباف و تیمش به هواداران جمهوری اسلامی دروغ نمیگن و حرفهای خودشون رو به نام مجتبی جا نمیزنن؟ اگه مجتبی زندهست، پس چرا چیزی درباره توافقی که گفته میشه با موافقت خودش انجام شده، نمیگه؟