مجلس «بکایی» عرصه پیوند ذکر، ولایت و جهاد تبیین است
حمیدرضا مقدمفر عضو هیئت علمی دانشگاه در مراسم تجلیل از علیرضا بکایی و رونمایی از کتاب سلوک مومنانه:
علیرضا بکایی معتقد است گریه برای امام حسین(ع) هم مایه امید و هم مایه نشاط در زندگی انسان است برای همین است که مجلس ایشان قبل از آن که تکرار باشد، مجلس «تجربه» است. آموزشگاهی است برای تجربه کردنِ لذت معنویت و انس با اهلبیت. در مجلس ایشان «روضه» مقدمه واجب برای پایبندی به اخلاق است. مستمعین ایشان بارها و بارها در معرض نصایح ارزشمند ایشان قرار گرفتهاند که باید اهل روضه چه در زندگی فردی و چه در زندگی خانوادگی و چه در زندگی اجتماعی اهل اخلاق باشند و توسلی که به اخلاق منتهی نشود مطلوب نیست لذا مجلس توسل ایشان حتی در مناجاتخوانی در تأسی به سیره اساتیدشان مجلس وعظ و اخلاق است.
یکی دیگر از ویژگیهای مجلس ایشان این است که در آن «معنویت» با «مسئولیت» پیوند مییابد. مجلس ایشان عرصه جهاد تبیین است و در پیروی از امر ولایت دلهای شستشو یافته از اشک توبه و توسل را دعوت به اهتمام نسبت به مسئولیتهای انقلابی خود میکند. موفقیت او در این عرصه باعث شده است که علی رغم این که بسیار «سیاسی» است دچار «سیاستزدگی» نشود و سیاسی بودن را بر محور ولایتمداری تعقیب کند و اسیر مطامع جناحها و باندهای سیاسی نشود و از عمل به مسئولیتهای انقلابی خود در بزنگاههای حساس غفلت نکند.
مجلس و محضر او با تکیه به معارف قرآنی و ادعیه انسانساز، مدرسه عشق است که در آن «حال» بر «قال» غلبه دارد شور میآفریند اما تلاش میکند آن شور را به شوق وصل تبدیل کند و آن هر دو را مایه شعور و معرفت مکتبی بسازد.
او توانسته است با احیا و زنده نگه داشتن سنت دیرینه مناجاتخوانی به عنوان یک مکتب تربیتی، شبهای ظلمانی را برای خیل بیشماری از جوانان و دلدادگان به معنویت، تبدیل به روزهای جهان افروز کند. (شب مردان خدا روز جهانافروز است روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست.)
حمیدرضا مقدمفر عضو هیئت علمی دانشگاه در مراسم تجلیل از علیرضا بکایی و رونمایی از کتاب سلوک مومنانه:
علیرضا بکایی معتقد است گریه برای امام حسین(ع) هم مایه امید و هم مایه نشاط در زندگی انسان است برای همین است که مجلس ایشان قبل از آن که تکرار باشد، مجلس «تجربه» است. آموزشگاهی است برای تجربه کردنِ لذت معنویت و انس با اهلبیت. در مجلس ایشان «روضه» مقدمه واجب برای پایبندی به اخلاق است. مستمعین ایشان بارها و بارها در معرض نصایح ارزشمند ایشان قرار گرفتهاند که باید اهل روضه چه در زندگی فردی و چه در زندگی خانوادگی و چه در زندگی اجتماعی اهل اخلاق باشند و توسلی که به اخلاق منتهی نشود مطلوب نیست لذا مجلس توسل ایشان حتی در مناجاتخوانی در تأسی به سیره اساتیدشان مجلس وعظ و اخلاق است.
یکی دیگر از ویژگیهای مجلس ایشان این است که در آن «معنویت» با «مسئولیت» پیوند مییابد. مجلس ایشان عرصه جهاد تبیین است و در پیروی از امر ولایت دلهای شستشو یافته از اشک توبه و توسل را دعوت به اهتمام نسبت به مسئولیتهای انقلابی خود میکند. موفقیت او در این عرصه باعث شده است که علی رغم این که بسیار «سیاسی» است دچار «سیاستزدگی» نشود و سیاسی بودن را بر محور ولایتمداری تعقیب کند و اسیر مطامع جناحها و باندهای سیاسی نشود و از عمل به مسئولیتهای انقلابی خود در بزنگاههای حساس غفلت نکند.
مجلس و محضر او با تکیه به معارف قرآنی و ادعیه انسانساز، مدرسه عشق است که در آن «حال» بر «قال» غلبه دارد شور میآفریند اما تلاش میکند آن شور را به شوق وصل تبدیل کند و آن هر دو را مایه شعور و معرفت مکتبی بسازد.
او توانسته است با احیا و زنده نگه داشتن سنت دیرینه مناجاتخوانی به عنوان یک مکتب تربیتی، شبهای ظلمانی را برای خیل بیشماری از جوانان و دلدادگان به معنویت، تبدیل به روزهای جهان افروز کند. (شب مردان خدا روز جهانافروز است روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست.)