نبویان، عضو مجلس، در انتقاد از متن توافق اعلام کرد که با یکی از مذاکرهکنندگان مهم صحبت کرده و به او گفته است: «نمیتوان گفت مدیریت تنگه را بعداً حل میکنیم، در حالی که متن توافق از همان ابتدا ایران را ملزم به بازگشایی آن میکند.»
او توضیح داد که در نسخهی قبلی متن، صراحتاً آمده بود که ایران باید تنگهی هرمز را فوری برای تمام ترافیک غیرنظامی بگشاید و عبور و مرور را ظرف ۳۰ روز به سطح پیش از جنگ بازگرداند. در نسخهی جدیدتر، نام «تنگهی هرمز» حذف شده و به جای آن عبارت «کشتیهای تجاری از خلیج فارس به دریای عمان و بالعکس» نشسته است. نبویان گفت این تغییر ماهوی نیست، چون متن همچنان بازگشایی فوری را بدون مذاکرهی بیشتر الزامی میکند و حاکمیت ایران بر تنگه را بهصراحت محفوظ نمیدارد.
وی افزود که برخی مدعیاند واژهی «ترتیبات» به معنای حفظ کنترل ایران است، اما او این تفسیر را نمیپذیرد و معتقد است «ترتیبات» صرفاً به معنای آمادهسازی برای بازگشایی است. بر اساس اظهارات وزیر، در ۶۰ روز نخست تنها «ترتیباتی» برقرار خواهد بود و تنها پس از آن ممکن است با عمان و دیگران مذاکره شود؛ نبویان گفت این خود نشان میدهد که تنگه در آن ۶۰ روز عملاً از دست ایران خارج میشود.
نبویان همچنین هشدار داد که عبارت «کشتیهای تجاری» کلی است و میتواند شامل کشتیهای آمریکایی، کرهای جنوبی، یا حتی اسرائیلی نیز بشود. آمریکا خواسته بود عبارت «بدون هیچ محدودیتی» نیز به متن اضافه شود، به این معنا که ایران هیچ حقی برای اعمال محدودیت بر عبور کشتیها نداشته باشد و اوضاع به شرایط پیش از جنگ بازگردد. او گفت این متن را تهیه و به آمریکا دادند، اما آمریکا آن را کافی ندانست و خواست چیز دیگری نیز اضافه شود. نبویان در پایان تأکید کرد که اگر این تعهد در قطعنامهی شورای امنیت سازمان ملل گنجانده شود، ایران در سطح بینالمللی متعهد به بازگشایی تنگه شده، بدون آنکه حق مدیریت و کنترل خود را بهروشنی حفظ کرده باشد.