نبویان در تحلیل بندهای چهارم و پنجم توافقنامه گفت: بند چهارم یک نکتهی مثبت دارد و آن این است که آمریکا باید بلافاصله پس از امضای یادداشت تفاهم، رفع محاصرهی دریایی را آغاز کند و ظرف ۳۰ روز آن را بهطور کامل پایان دهد.
اما مشکل جدی در بخش خروج نیروهای آمریکایی است. متن میگوید نیروهای آمریکایی باید ظرف ۳۰ روز پس از توافق نهایی از «منطقهی اطراف ایران» خارج شوند. نبویان دو ایراد اساسی به این بند وارد کرد: نخست اینکه هنوز مشخص نیست توافق نهایی چه زمانی حاصل میشود؛ دوم اینکه عبارت «اطراف ایران» مبهم است. آیا منظور بحرین است؟ شعاع ۱۰۰ کیلومتری؟ ۲ متری؟ به گفتهی او این موضوع باید با ذکر فواصل و مکانهای دقیق تعریف میشد، نه با عبارات کلی.
دربارهی بند پنجم که به تنگهی هرمز مربوط میشود، نبویان گفت چون در متن عبارت «بلافاصله پس از امضای یادداشت تفاهم» آمده، این بخش منتظر مذاکرات بعدی نخواهد ماند. نگرانی او اما اینجاست که متن بهصراحت نمیگوید ایران تنگه را زیر مدیریت و کنترل خود بازمیگشاید. برخی افراد نزدیک به تیم مذاکرهکننده ادعا میکنند مدیریت ایران در متن لحاظ شده، اما نبویان گفت با خواندن متن چنین چیزی نمیبیند. به باور او اگر ایران تنگه را به مدت ۶۰ روز بدون حفظ صریح حق کنترل خود بازگشاید، بازگرداندن این کنترل در آینده بسیار دشوار خواهد بود و میتواند فشار حقوقی بینالمللی به همراه داشته باشد. نبویان در پایان ابراز نگرانی کرد که در هر نسخهی جدید پیشنویس، ایران عمدتاً عقبنشینی کرده است.