حجتالاسلام نبویان، نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس، در گفتگو با SNNTV گفت که متن توافق را دیده و صرفاً بر اساس آن صحبت میکند. او تأکید کرد که متون منتشرشده در رسانهها کامل نیستند و تنها بخشهایی از متن اصلی هستند، و افزود که این چارچوب ممکن است تغییراتی نیز پیدا کند.
نبویان گفت از بند سوم به بعد، متن توافق بسیار جدی میشود. مهمترین نگرانی او زمانبندی «توافق نهایی» است: طبق متن، مذاکرات باید ظرف ۶۰ روز به توافق نهایی برسند، اما این مهلت با توافق طرفین قابل تمدید است و سقف مشخصی برای تعداد دفعات تمدید تعیین نشده است. او این ابهام را مشکلساز دانست.
به گفته نبویان، بند چهارم مقرر میکند که نیروهای آمریکایی ۳۰ روز پس از توافق نهایی از منطقه پیرامون ایران خارج شوند، اما ابعاد دقیق این خروج در متن مشخص نیست. او هشدار داد که اگر توافق نهایی بارها به تعویق بیفتد، خروج نیروهای آمریکایی نیز به همان اندازه به تأخیر خواهد افتاد.
نبویان افزود که ایران پیشنهاد داده تا زمان توافق نهایی سه چیز حفظ بماند: وضعیت کنونی هستهای یعنی عدم غنیسازی، باقی ماندن تأسیسات هستهای آسیبدیده به همان حال بدون بازسازی، و ادامه تحریمهای آمریکا. او یادآور شد که از زمان پایان جنگ دوازدهروزه، ایران یک گرم هم غنیسازی نکرده است. در همین حال، نیروهای آمریکایی نیز تا رسیدن به توافق نهایی در منطقه باقی میمانند.
نبویان گفت ایران طبق متن توافق میپذیرد که مقدمات بازگشایی تنگهی هرمز را فراهم کند و تردد همه کشتیهای تجاری بدون هیچ محدودیتی انجام خواهد شد.
انتقاد اصلی او این است که مکانیسم ۳۰۰ میلیارد دلاری، لغو تحریمهای آمریکا، مسئله هستهای، و خروج نیروهای آمریکایی همگی به توافق نهایی موکول شدهاند که تاریخ آن مبهم و قابل تمدید است. او پرسید: «آیا این واقعاً پیشنهاد آمریکاست یا ماست؟» و گفت در نظر او این وضعیت به نفع آمریکاست، چرا که ایران در دوره انتظار اهرم فشار خود را از دست میدهد در حالی که آمریکا هم تحریمها و هم حضور نظامی خود را حفظ میکند. به باور نبویان، ایران باید بر تعیین یک زمانبندی دقیق و مشخص برای توافق نهایی اصرار میکرد.
نبویان گفت از بند سوم به بعد، متن توافق بسیار جدی میشود. مهمترین نگرانی او زمانبندی «توافق نهایی» است: طبق متن، مذاکرات باید ظرف ۶۰ روز به توافق نهایی برسند، اما این مهلت با توافق طرفین قابل تمدید است و سقف مشخصی برای تعداد دفعات تمدید تعیین نشده است. او این ابهام را مشکلساز دانست.
به گفته نبویان، بند چهارم مقرر میکند که نیروهای آمریکایی ۳۰ روز پس از توافق نهایی از منطقه پیرامون ایران خارج شوند، اما ابعاد دقیق این خروج در متن مشخص نیست. او هشدار داد که اگر توافق نهایی بارها به تعویق بیفتد، خروج نیروهای آمریکایی نیز به همان اندازه به تأخیر خواهد افتاد.
نبویان افزود که ایران پیشنهاد داده تا زمان توافق نهایی سه چیز حفظ بماند: وضعیت کنونی هستهای یعنی عدم غنیسازی، باقی ماندن تأسیسات هستهای آسیبدیده به همان حال بدون بازسازی، و ادامه تحریمهای آمریکا. او یادآور شد که از زمان پایان جنگ دوازدهروزه، ایران یک گرم هم غنیسازی نکرده است. در همین حال، نیروهای آمریکایی نیز تا رسیدن به توافق نهایی در منطقه باقی میمانند.
نبویان گفت ایران طبق متن توافق میپذیرد که مقدمات بازگشایی تنگهی هرمز را فراهم کند و تردد همه کشتیهای تجاری بدون هیچ محدودیتی انجام خواهد شد.
انتقاد اصلی او این است که مکانیسم ۳۰۰ میلیارد دلاری، لغو تحریمهای آمریکا، مسئله هستهای، و خروج نیروهای آمریکایی همگی به توافق نهایی موکول شدهاند که تاریخ آن مبهم و قابل تمدید است. او پرسید: «آیا این واقعاً پیشنهاد آمریکاست یا ماست؟» و گفت در نظر او این وضعیت به نفع آمریکاست، چرا که ایران در دوره انتظار اهرم فشار خود را از دست میدهد در حالی که آمریکا هم تحریمها و هم حضور نظامی خود را حفظ میکند. به باور نبویان، ایران باید بر تعیین یک زمانبندی دقیق و مشخص برای توافق نهایی اصرار میکرد.
+2