مراد ویسی، تحلیلگر ارشد ایران‌اینترنشنال، گفت: «از همان آغاز شکل‌گیری جمهوری اسلامی، سرکوب و خشونت به‌عنوان ابزاری برای حفظ قدرت دیده شده است؛ از آتش زدن سینما رکس، اعدام‌های ابتدای انقلاب و دهه ۶۰، تا کشتار زندانیان در سال ۶۷، کشتن مخالفان در خارج از کشور، قتل‌های زنجیره‌ای و سرکوب اعتراضات ۸۸، ۹۶، آبان ۹۸، زن، زندگی، آزادی و دی‌ماه.

این زنجیره نشان می‌دهد که توسل به خشونت و حذف مخالفان در مقاطع مختلف، یکی از روش‌های اصلی بقای این نظام بوده است.»