روایت مادری که هنوز چشمبهراه شهیدش است؛از دورهمیهای صبحگاهی تا وداع
پاسدار شهید مهدی علیدادی، متولد یکم تیر ۱۳۶۰ و دانشجوی دکترای مدیریت، اسفند ۱۴۰۴ در راه دفاع از کیان ایران به درجه رفیع شهادت نائل آمد و اکنون ما روبروی مادرش نشسته ایم تا از زندگی فرزند شهیدش بگوید:
راستش، مهدی بینظیر بود. مهدی عصای دستم بود. از همان ۱۰- ۱۲ سالگی، نماز جمعه و دیگر نمازهای روزانهاش را ترک نمیکرد. بسیار مقید به خواندن نماز اول وقت بود.
مهدی علاوه بر اینکه علاقه زیادی به من داشت و بسیار احترامم را نگه میداشت با خواهرهایش هم رابطهای صمیمی داشت. بیشتر موقعها صبحانه پیش من بود. یک بار زنگ زد و گفت «حاجخانم، صبحانه را آماده کنید که آمدم» من هم به شوخی به مهدی گفتم: «خانمت را بیدار کن صبحانه برایت درست کند» با همان شوخطبعیاش گفت: «صبحانه از دست مادر که بخوری، یک چیز دیگری است» بعد، وقتی پا به خانه میگذاشت، سریع به خواهر و برادرهایش زنگ میزد که: «بدوید بیایید صبحانه، خانه مامانم» آنقدر مهدی دورهمی را دوست داشت که شده بود به بهانه یک چای، یک صبحانه ساده، همه را جمع کند.
پاسدار شهید مهدی علیدادی، متولد یکم تیر ۱۳۶۰ و دانشجوی دکترای مدیریت، اسفند ۱۴۰۴ در راه دفاع از کیان ایران به درجه رفیع شهادت نائل آمد و اکنون ما روبروی مادرش نشسته ایم تا از زندگی فرزند شهیدش بگوید:
راستش، مهدی بینظیر بود. مهدی عصای دستم بود. از همان ۱۰- ۱۲ سالگی، نماز جمعه و دیگر نمازهای روزانهاش را ترک نمیکرد. بسیار مقید به خواندن نماز اول وقت بود.
مهدی علاوه بر اینکه علاقه زیادی به من داشت و بسیار احترامم را نگه میداشت با خواهرهایش هم رابطهای صمیمی داشت. بیشتر موقعها صبحانه پیش من بود. یک بار زنگ زد و گفت «حاجخانم، صبحانه را آماده کنید که آمدم» من هم به شوخی به مهدی گفتم: «خانمت را بیدار کن صبحانه برایت درست کند» با همان شوخطبعیاش گفت: «صبحانه از دست مادر که بخوری، یک چیز دیگری است» بعد، وقتی پا به خانه میگذاشت، سریع به خواهر و برادرهایش زنگ میزد که: «بدوید بیایید صبحانه، خانه مامانم» آنقدر مهدی دورهمی را دوست داشت که شده بود به بهانه یک چای، یک صبحانه ساده، همه را جمع کند.
